บทที่ 382

แต่แม่นมลี่มิสนใจมิได้ นางเอ่ยอย่างกังวล

“คุณหนู คุณหนูจักประมาทมิได้หนาเจ้าคะ… ครานั้นคุณหนูแย่งท่านอ๋องมา จ้าวเจินเจินต้องเกลียดคุณหนูมากแน่ ๆ!”

“หากนางพูดมิดีเกี่ยวกับคุณหนูต่อหน้าท่านอ๋อง ท่านอ๋องจักทรงเกลียดคุณหนูอีกหนาเจ้าคะ!”

หลิงอวี๋ยิ้ม “แม่นม มิต้องกังวลหรอก! เซียวหลินเทียนมิใช่คนประเภทที่ถูกยุยงได้ง่าย ๆ นะ!”

แม่นมลี่จ้องหลิงอวี๋ด้วยความโกรธ

“คุณหนู คุณหนูมิระวังเลย!”

“ยามนี้ในตำหนักมีเสิ่นจวนเข้ามาก็รบกวนคุณหนูมากพอแล้วหนาเจ้าคะ! หากเพิ่มพระชายาคังมาอีกคน จักต้องเกิดเรื่องวุ่นวายมากมายเป็นแน่!”

“คุณหนู อย่าว่าบ่าวพูดมากเลยเจ้าค่ะ… บ่าวเห็นว่าช่วงนี้คุณหนูกับท่านอ๋องเข้ากันได้ดีมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว!”

“เช่นนั้น… อย่าหย่ากันเลยเจ้าค่ะ! ใช้ชีวิตกับท่านอ๋องเถิด!”

“เสิ่นจวนผู้นั้นอยากแต่งงานกับท่านอ๋องเข้ามาเป็นชายารอง คุณหนูอย่าให้นางมีโอกาสเอาเปรียบได้หนาเจ้าคะ!”

หลิงอวี๋ได้ยินสิ่งนี้ใบหน้าก็กระตุก พลางเอ่ยอย่างจนใจ

“แม่นม อย่าคิดเหลวไหลเลย!”

“ช่วงนี้ข้าสนิทกับเซียวหลินเทียนเพราะเขาช่วยข้า และข้าก็ช่วยเขาในเรื่องบางอย่างด้วย!”

แม่นมลี่ยังคงมิยอมแพ้ พลางเอ่ยเตือน

“คุณหนู เป็นสตรีจักแข็งกระด้างเกินไปมิได้เจ้าค่ะ คุณหนูกับท่านอ๋องมีลูกแล้ว หรือว่าคุณหนูทนได้ที่หย่ากันแล้วเยวี่ยเยวี่ยมิมีพ่อ?”

“ยามนี้เยวี่ยเยวี่ยยังเด็กมิรู้ความ แต่เมื่อเขาโตขึ้น เขาจะโกรธคุณหนูหนาเจ้าคะ!”

“แม่นม มิต้องพูดแล้ว!”

หลิงอวี๋หยุดแม่นมลี่มิให้พูดด้วยใจสับสน

นางเอ่ยอย่างเย็นชา “ที่งานฉลองวันพระราชสมภพในวังวันนั้น องค์จักรพรรดิได้พิสูจน์แล้วว่าเยวี่ยเยวี่ยเป็นบุตรแท้ ๆ ของเซียวหลินเทียน!”

“แต่ดูสิว่าผ่านไปตั้งกี่วันแล้ว เซียวหลินเทียนมิได้เอ่ยถึงเรื่องให้เยวี่ยเยวี่ยเปลี่ยนเป็นแซ่เซียวและพาเข้าสู่ราชวงศ์ด้วยซ้ำ!”

“หากเขามิยอมรับเยวี่ยเยวี่ยเป็นลูกชายของเขา นั่นก็หมายความว่ามิยอมรับข้าเช่นกัน! เจ้าจักให้ข้าอยู่กับคนเช่นนี้ไปตลอดชีวิตได้เยี่ยงไร!”

แม่นมลี่พูดมิออกกับคำพูดของหลิงอวี๋

หลิงอวี๋เอ่ยปลอบใจ “แม่นม ข้ารู้ว่าแม่นมทำเพื่อตัวข้าเอง! แต่การฝืนทำอันใดย่อมมิได้ผลดีหนา!”