บทที่ 416

หลิงผิงตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ยามนั้นนางรีบร้อนจะหนี มิได้ดูให้แน่ว่าเฝิงโปตายจริงหรือไม่!

เฝิงโปยังมิตายจริงหรือ?

“เจ้าคิดที่จะขู่หวางซือเพื่อจะเอาเงินก้อนใหญ่!”

หลิงอวี๋นึกถึงสิ่งที่เฝิงโปเคยพูดไว้

หลิงผิงพูดแล้วว่าหากวันหนึ่งนางต้องการจะไปจากเมืองหลวง จะให้หวางซือให้เงินก้อนกับนาง

เหตุใดหวางซือจึงจะให้เงินก้อนกับหลิงผิงโดยไม่มีเหตุผลกันเล่า?

เว้นเสียแต่ว่าหลิงผิงจะรู้ความลับที่ใหญ่มากพอของหวางซือ และความลับนี้สามารถคุกคามความปลอดภัยของหวางซือได้ หวางซือถึงจะเอาเงินให้

“ไม่… ไม่มีความลับใด ๆ หรอก ข้า… ข้าแค่คิดว่าหวางซือให้พวกเราวางยาคุณหนู ก็เลยอยากจะใช้สิ่งนี้ทำให้นางให้เงินข้า!”

หลิงผิงพูดตะกุกตะกัก

“เถาจื่อ ข้าคิดว่านางไม่น่าจะรู้อะไรแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะเก็บนางไว้ ฆ่านางเสีย!”

หลิงอวี๋เห็นว่าจนถึงตอนนี้หลิงผิงก็ยังคงดื้อรั้นอยู่ จึงเอ่ยอย่างเย็นชา

เถาจื่อเอ่ยอย่างเฉียบขาด “เจ้าค่ะ คุณหนู!”

นางวางมีดไปที่คอของหลิงผิง หลิงผิงตกใจเสียจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมด

“คุณหนู อย่าฆ่าข้าเลย… ข้าจะบอกทั้งหมดแล้ว!”

“ข้า… ข้ารู้ว่าแม่ของคุณหนูตายเยี่ยงไร! นางถูกหวางซือวางยาพิษจนตายเจ้าค่ะ!”

“เจ้า… หวางซือต่างหากที่เป็นศัตรูของคุณหนู! นางมิเต็มใจที่จะเป็นอนุ มิเต็มใจที่จะให้ลูก ๆ ของนางเป็นลูกอนุ จึงวางยาพิษแม่ของคุณหนูเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋ยิ้มเย็นชา “เจ้าเห็นสิ่งเหล่านี้ด้วยตาของเจ้าเองหรือได้ยินจากผู้ใดอื่นพูดมา?”

ครานั้นหลิงอวี๋ยังเด็ก หลิงผิงเองก็อายุมากกว่านางมิเท่าไหร่ นางมิอยากจะเชื่อว่าหลิงผิงที่เด็กถึงเพียงนั้นจะรู้ความลับพวกนี้ของหวางซือได้

“คุณหนู หวางซือทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ มีหรือจะให้ผู้ใดเห็นเข้า! นอกจากแม่นมคนสนิทของนาง… คุณหนูยังจำแม่นมเหมาได้หรือไม่เจ้าคะ?”

หลิงผิงเอ่ยเรียบ ๆ “จริง ๆ แล้วแม่นมเหมาเป็นยายของข้า ครานั้นนางถูกคนทำให้มีมลทินและให้กำเนิดแม่ของข้า นางเกลียดแม่ข้าจึงทิ้งแม่ข้าไว้ที่บ้านสวนของครอบครัวหวางซือ!”