บทที่ 417

“แม่นมเหมาบอกข้าว่า นั่นหวางซือเป็นคนทำ… นางอยากให้ท่านเอ้อร์หย่ากับฮูหยินหลาน แต่ไม่มีหลักฐานท่านอดีตเสนาบดีก็ไม่ตกลง!”

“ดังนั้นหวางซือจึงฉวยโอกาสตอนที่ฮูหยินหลานไปถวายเครื่องหอมที่วัด ไปหาคนสองสามคนมาทำให้ฮูหยินหลานมีมลทิน!”

“ฮูหยินหลานจึงตั้งท้องเพราะเหตุนั้นเจ้าค่ะ!”

หลิงผิงยิ้มอย่างดูถูก “หลังจากเกิดเรื่องฮูหยินหลานจึงคิดแขวนคอตาย แต่พอนางเห็นคุณหนูกับคุณชายก็ทำใจมิได้ที่จะต้องตายไป!”

“นางไปซื้อยาให้แท้งมาให้ตัวเอง เพราะอยากจะเลี่ยงการตั้งครรภ์! แต่หวางซือให้แม่นมเหมาเปลี่ยนยาของนางเป็นยาบำรุงครรภ์!”

“เช่นนี้ เด็กโตได้สามเดือนแล้ว ฮูหยินหลานถึงเพิ่งจะรู้!”

หลิงอวี๋นึกได้ว่าตนเองไม่มีน้อง จึงถามอย่างสงสัย “แล้วเด็กเล่า?”

หลิงผิงหลุบตาลง พลางเอ่ยอย่างยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่น

“พอหวางซือรู้ว่าฮูหยินหลานกำลังท้องก็เริ่มโวยวายขึ้นมา… ตอนนั้นย่าของคุณหนูยังมีชีวิตอยู่ นางโกรธมากจนให้ยาทำแท้งกับหลานฮุ่ยจวน เพื่อบังคับให้เด็กหลุดออกมา!”

“แต่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่า ครั้งนี้ฮูหยินหลานจะตั้งท้องลูกสองคน จึงหลุดออกมามิได้ ความเจ็บปวดทำให้ฮูหยินหลานต้องทนทุกข์ทรมานทั้งคืน และมีเลือดออกเป็นจำนวนมาก...”

“นางถูกหวางซือกับย่าของคุณหนูขังไว้ในเรือนด้านหลังบ้าน กรีดร้องเสียงแหบแห้งก็ไม่มีผู้ใดสนใจนาง!”

หลิงอวี๋ได้ฟังแล้วก็ตกใจมาก แม้แต่หลิงซวนกับเถาจื่อก็มีสีหน้ารับไม่ได้

แม้ว่าจะมิได้เห็นด้วยตาของตัวเอง แต่นึกถึงที่ฮูหยินหลานต้องทุกข์ทรมานทั้งคืนไม่มีผู้ใดสนใจ มันจะสิ้นหวังแค่ไหนกัน!

“กระทั่งตอนเช้า เด็กทั้งสองถึงได้หลุดออกมา ส่วนฮูหยินหลานก็เหลือเพียงลมหายใจเดียวแล้ว!”

หลิงผิงพูดถึงตรงนี้ก็สะเทือนใจ

“แม่นมเหมาบอกว่า ครั้นนางไปดู ที่พื้นมีเลือดเต็มไปหมด ฮูหยินหลานก็นอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น!”

“นางบอกว่านางมิเคยรู้เลยว่าในร่างกายของคนจะมีเลือดอยู่มากมายถึงเพียงนั้น! เห็นแล้วตกใจมาก!”

“ปู่ของข้ากับหลิงเสียงเซิงมิอยู่จวนรึ? พวกเขาก็มิสนใจรึ?”

หลิงอวี๋ตะโกนด้วยความโกรธ