บทที่ 449

“คุณหนู วันนี้บ่าวไปส่งยาที่โรงเหยียนหลิงได้ยินข่าวซุบซิบด้วยเจ้าค่ะ!”

วันนี้หลิงอวี๋กำลังเล่นถาดทราบอยู่กับหลิงเยวี่ย หลิงซินกับสุ่ยหลิงกลับมาแล้ว หลิงซินพุ่งเข้ามาหาหลิงอวี๋อย่างตื่นเต้นพลางเอ่ย

หลิงอวี๋เหลือบมองนาง มิอยากให้หลิงเยวี่ยได้ยิน จึงลุกขึ้นไปล้างมือ ให้สุ่ยหลิงเล่นถาดทรายกับหลิงเยวี่ยต่อ

“เรื่องซุบซิบกระไร?”

หลิงซินเอ่ยอย่างตื่นเต้น “องค์ชายคังรับกวนอิ่งเข้าตำหนักแล้วเจ้าค่ะ!”

“เมื่อวันที่เกิดเรื่องกับท่านอ๋อง… ได้ยินมาว่าองค์ชายคังพากวนอิ่งไปที่ตำหนักองค์ชายคัง พระชายาคังบอกว่าหัวเด็ดตีนขาดอย่างไรก็มิยอมให้กวนอิ่งเข้า… แถมยังทิ้งชาที่กวนอิ่งยกมาทำความเคารพอีกด้วย!”

“องค์ชายคังทนมิไหวตบพระชายาคังไป! พระชายาคังโกรธจึงกลับบ้านพ่อแม่ของนางไปเจ้าค่ะ!”

“โอ้!” หลิงอวี๋ยิ้มเยาะ

จ้าวเจินเจินก็มีช่วงที่พ่ายแพ้เช่นกัน!

หลิงซินยิ้มอย่างยินดี “อาจารย์ จ้าวเจินเจินมีความงดงามยิ่ง แต่สู้กับกวนอิ่งได้รอบเดียวก็พ่ายแพ้เสียแล้ว!”

“ดูท่าทาง นางไม่มีสิ่งใดพิเศษเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋ยิ้ม พลางเอ่ยอย่างมีความหมาย “อืม ดูเหมือนว่าครั้งแรกจ้าวเจินเจินก็แพ้แล้ว แต่ก็มิได้หมายความว่านางจักพ่ายแพ้ไปทั้งหมดเสียหรอก!”

หลิงซินเอ่ยอย่างไม่พอใจ “บ่าวคิดว่าจ้าวเจินเจินมิใช่คู่ต่อสู้ของกวนอิ่ง… กวนอิ่งนั้นรู้วรยุทธ และร่ำรวยกว่าจ้าวเจินเจินด้วย! ขอเพียงองค์ชายคังรักนาง จ้าวเจินเจินจักเอาชนะนางได้เยี่ยงไรเจ้าคะ!”

หลิงอวี๋เคาะหัวของหลิงซิน พลางเอ่ยอย่างใจเย็น

“เจ้าลืมจุดแข็งของจ้าวเจินเจินแล้ว… นางเป็นสตรีผู้มีความสามารถที่สุดในเมืองหลวง… ทั้งยังมาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงด้วย!”

“แม้ว่ากวนอิ่งร่ำรวย แต่ภูมิหลังครอบครัวของนางต่ำกว่าของจ้าวเจินเจินมาก อีกอย่าง สิ่งที่นางทำก็พาออกหน้าออกตามิได้!”

“แม้ว่าองค์ชายคังรักนางในบัดนี้ แต่มันก็จะเป็นเพียงชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น… เชื่อหรือไม่ ขอเพียงองค์ชายคังได้เงินในมือของกวนอิ่งมา ในไม่ช้าเขาจักทิ้งกวนอิ่งเป็นแน่!”

หลิงซวนได้ยินการสนทนาของทั้งสอง จึงเอ่ย