บทที่ 450

หลิงอวี๋ได้ยินก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย “เถ้าแก่เซี่ยขายภัตตาคารที่เดียวไปสองครั้งรึ? เช่นนี้มิถูกต้องแล้ว! เสี่ยวหาวซื้อภัตตาคาร มิต้องไปขอเปลี่ยนโฉนดกับทางการหรือ?”

โฉนดที่ดินไม่มีการเปลี่ยนแปลง เหตุใดเกิ่งเสี่ยวหาวถึงให้เงินไปก่อนอย่างสบายใจได้เล่า?

เปียวจื่อยิ้มขมขื่น “โฉนดที่ดินเปลี่ยนแล้ว ยื่นทางการแล้ว! นายของข้าถึงให้เงินเขา!”

“แต่วันนี้ เถ้าแก่จ้าวก็นำโฉนดที่ดินมาด้วย โฉนดที่ดินของพวกเขาก็ยื่นไปเช่นกัน อีกอย่างนายของข้าซื้อภัตตาคารเมื่อสองวันก่อน!”

หลิงอวี๋ขมวดคิ้ว “เช่นนั้นทางการจดทะเบียนภัตตาคารที่เดิมสองครั้งได้เยี่ยงไร?”

“คุณหนูใหญ่… นายของข้ามิได้รับความยุติธรรม… เจ้าหน้าที่ที่ยื่นเรื่องให้เขาก็หามิเจอแล้วด้วย!”

“ทางการมิพบการยื่นเรื่องของภัตตาคารนายของข้า!”

หลิงอวี๋เข้าใจแล้ว เกิ่งเสี่ยวหาวถูกหลอกเข้าแล้ว

มีคนวางกับดักเขา เกิ่งเสี่ยวหาวเองก็ตกหลุมพรางไปโดยไม่ระวังตัว!

“รู้ว่าถูกหลอกแล้วก็ควรทบทวนตัวเอง! จะไปต่อสู้กับเขาได้เยี่ยงไรกัน?”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย

“คุณหนูใหญ่… เรามิได้ลงมือก่อนนะขอรับ… ไม่สิ ก็นับว่าเราลงมือก่อน...”

เปียวจื่อบ่นไม่รู้จบ “ก็เราเริ่มตกแต่งแล้วมิใช่หรือ? วันนี้เถ้าแก่จ้าวได้ข่าวก็รีบพาคนบุกมาเลย!"

“ในระหว่างที่โกลาหลกันอยู่นั้น บริกรผู้หนึ่งรู้สึกว่าคนของเถ้าแก่จ้าวก้าวร้าวเกินไป กลัวว่าพวกเขาจะทำร้ายท่านเกิ่ง จึงไปปกป้องอยู่ตรงหน้านายของข้า”

“แต่บริกรผู้นั้นบังเอิญไปชนคนของเถ้าแก่จ้าวเข้า คนของเถ้าแก่จ้าวคิดว่าบริกรของเราไปทุบตี จึงลงมือ! แล้วทั้งสองฝ่ายก็เริ่มทะเลาะกันขอรับ!”

“คนของเถ้าแก่จ้าวแข็งแกร่งมาก ทำเอาพวกเราได้รับบาดเจ็บกันอักโข! ท่านเกิ่งกลัวว่าเรื่องมันจะแย่ลง จึงรีบให้ข้ามาเชิญคุณหนูใหญ่ขอรับ!”

หลิงซวนได้ยินสิ่งนี้ จึงเอ่ยถาม “เถ้าแก่จ้าวผู้นี้ชื่ออะไรหรือ?”

“จ้าวเฉียงฮว๋า…”

จู่ ๆ สีหน้าของหลิงซวนก็เปลี่ยนไป นางดึงหลิงอวี๋ “อาจารย์ ข้านึกออกแล้วว่าลูกพี่ลูกน้องของจ้าวเจินเจินชื่อนี้!”