บทที่ 452

“ข้ากำลังช่วยเจ้าสมมุติฐานว่าอาจเกิดอันใดขึ้น…”

หลิงอวี๋กล่าวอย่างใจเย็น “ข้าขอถามเจ้า หากเจ้าแย้งข้าชนะเจ้าก็ไปฟ้อง! แต่หากมิชนะเจ้าก็ต้องเชื่อฟังข้า!”

“ถึงท่านถาม! ข้าก็มิเชื่อว่าบนแผ่นดินนี้จักไร้ซึ่งความยุติธรรม!”

เกิ่งเสี่ยวหาวกล่าวเคืองขุ่น

“ดี สมมติว่าข้าคือเถ้าแก่เซี่ย แล้วเจ้าว่าข้าสมคบคิดกับจ้าวเฉียงฮั๋ว…”

“เช่นนั้นข้าจักบอกว่า เจ้าบังคับข้าขายหอริมธาราให้เจ้า พอข้ามิขายเจ้าจึงมีใจโกรธแค้น แล้วใส่ไคล้ข้า!”

“เกิ่งเสี่ยวหาว เจ้าจักแก้ตัวเช่นไร?”

เกิ่งเสี่ยวหาวตะลึงตาค้างกะทันหัน ความคิดของเขามิซับซ้อน แถมยังมิเคยประสบเรื่องไร้สัจจะเช่นนี้มาก่อน!

“เสี่ยวหาว… นี่ยังง่ายนัก… หากจ้าวเฉียงฮั๋วหมายคิดร้ายกับเจ้าจริง ๆ อาจอ้างว่าเจ้าปลอมแปลงโฉนดที่ดินกับหนังสือทางการ…”

เมื่อหลิงอวี๋พูดถึงจุดนี้ หัวใจก็สั่นสะท้านพลางถาม “หนังสือราชการล่ะ? เจ้าเมืองซุนได้อ่านหนังสือราชการหรือยัง? หนังสือเป็นของจริงหรือไม่?”

เกิ่งเสี่ยวหาวตอบเคียดแค้น “เจ้าเมืองซุนเอาหนังสือราชการไปแล้ว เขาอ้างว่าเป็นของปลอม! เกรงว่าหากอยู่ในมือข้าข้าจักนำไปหลอกคนอื่น จึงยึดไปแล้ว!”

หลิงอวี๋มองค้อนใส่เกิ่งเสี่ยวหาว หลักฐานก็ถูกเอาไปสิ้นยังจะฟ้องคดีชนะได้หรือไร?

“องครักษ์จ้าว หรือว่าเจ้าเมืองซุนผู้นี้คือคนขององค์ชายคัง?”

หลิงอวี๋ถาม

จ้าวซวนเหลือบมองเซียวหลินเทียน เพื่อให้เขาคลี่คลายความสัมพันธ์กับหลิงอวี๋ พลันเป็นฝ่ายกล่าวก่อน

“เจ้าเมืองซุนมิใช่คนขององค์ชายคัง เขาเป็นคนของจ้าวฮุยอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย! จ้าวฮุยเลื่อนตำแหน่งของเขาจากในท้องถิ่นเป็นเจ้าเมืองแห่งเมืองหลวง!”

เมื่อเกิ่งเสี่ยวหาวได้ฟังก็ยิ่งร้อนใจ เขามองเซียวหลินเทียน ก็พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่จ้าวเจินเจินวางแผนใส่เซียวหลินเทียนในวันนั้น!

จ้าวเจินเจินผู้นี้ก็มิใช่บุตรีของจ้าวฮุยหรอกหรือ? และจ้าวเฉียงฮั๋วก็คือหลานชายของจ้าวฮุย!

ครอบครัวนี้ไม่มีผู้ใดดีสักคน แต่เซียวหลินเทียนกลับยังปกป้องจ้าวเจินเจินเสียอย่างนั้น!

“ท่านพี่ หรือว่าข้าจะทนไปแบบเงียบ ๆ ดี?”

เกิ่งเสี่ยวหาวยิ่งคิดยิ่งสิ้นหวัง จ้าวฮุยคืออัครเสนาบดี เบื้องหลังจ้าวเจินเจินยังมีองค์ชายคัง แม้แต่เซียวหลินเทียนก็นับว่าเป็นคนของพวกเขา!