บทที่ 453

หลิงอวี๋ตะลึงกับวาจาของเกิ่งเสี่ยวหาว คิดไม่ถึงว่าเบื้องลึกเบื้องหลังที่เซียวหลินเทียนถูกลอบกัดจะเป็นเช่นนี้!

เหตุเซียวหลินเทียนปกป้องจ้าวเจินเจินนั้น หลิงอวี๋กระจ่างรู้

อย่างไรเสียครานั้นพวกเขาก็เป็นคู่รักที่รักกันลึกซึ้ง!

ด้วยวาจาเช่นนี้ ความกังวลของเกิ่งเสี่ยวหาวก็ดูสมเหตุสมผล!

ตนกับเกิ่งเสี่ยวหาวหมายชำระลูกผู้พี่ของจ้าวเจินเจิน ผู้ใดจะรู้ว่าเซียวหลินเทียนจะใจอ่อนแอบส่งข่าวให้จ้าวเจินเจินหรือเปล่า?

“ท่านพี่ ท่านรีบพูด ท่านคิดหาทางใดได้?”

“เราเสียเงินไปมากปานนี้ จะปล่อยให้ตระกูลจ้าวได้ไปเปล่า ๆ มิได้!”

เกิ่งเสี่ยวหาวถามอย่างรีบเร่ง

หลิงอวี๋เลิกขบคิด พลันกล่าว “คดีนี้มิต้องไปฟ้องร้อง! สถานการณ์ปัจจุบันมิเข้าข้างเจ้า!”

“แม้พวกเราไปหาหลักฐาน แต่จ้าวเฉียงฮั๋วฉลาดนัก ถึงเราหาพบเขาก็คิดวิธีไว้แล้วเป็นแน่!”

“ไม่แน่จ้าวเฉียงฮั๋วอาจเตรียมทางหนีทีไล่ไว้แล้วด้วย เพียงรอแค่เจ้าก้าวไปติดกับเอง!”

เมื่อเกิ่งเสี่ยวหาวได้ฟังก็ร้อนใจ “ท่านพี่ หากไม่ฟ้อง เช่นนั้นเราจักเอาเงินพวกนั้นกลับมาอย่างไร! นั่นคือเงินสี่แสนที่เสียไปเปล่า ๆ เราต้องใช้เวลานานตั้งเท่าใดถึงคืนกำไรได้กัน!”

“มิได้ ข้าจักปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ เช่นนี้มิได้! พวกเขาก็คิดว่ารังแกข้าได้ง่าย ๆ น่ะสิ!”

หลิงอวี๋ยั้งเขาไว้พลางยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่เคยได้ยินสุภาษิตหนึ่งหรือ? มารร้ายสูงหนึ่งคืบ ธรรมะสูงหนึ่งศอก(1)!”

“พวกเขาใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกเอาเงินเจ้า เจ้าก็ตาต่อตา ฟันต่อฟันหลอกเอาคืนกลับมามิได้รึ?”

“หลอกเช่นไร?” เกิ่งเสี่ยวหาวเอ่ยอย่างท้อใจ “แม้เราจะเป็นคนในยุทธภพ แต่ต่างมีมนุษยธรรมมากนัก ไม่มีความคิดหลอกลวงคน!”

หลิงอวี๋กลอกตาใส่เกิ่งเสี่ยวหาว กล่าวอย่างเกรี้ยวกราด

“ตามที่เจ้าพูด ข้าช่วยเจ้าออกความเห็น คือข้ามีความคิดหลอกลวงคนรึ?”

เกิ่งเสี่ยวหาวรีบส่งยิ้ม “ไม่ ๆ ๆ… ท่านพี่ฉลาดนัก ธรรมะสูงหนึ่งศอก! มีเหตุผลเป็นธรรม!”

“ท่านพี่ ท่านอย่าล้อข้าเล่น รีบบอกข้าว่าท่านมีความคิดใดดี ๆ?”