บทที่ 454

ครั้นกลับถึงตำหนักอ๋องอี้

หลิงอวี๋ยังคงกังวลเรื่องของเกิ่งเสี่ยวหาว

นางรู้สึกว่านี่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นการสมรู้ร่วมคิด!

หากตระกูลจ้าวจะเล่นงานเกิ่งเสี่ยวหาว เป้าหมายต้องไม่ใช่แค่เงินสามแสนของเกิ่งเสี่ยวหาวเป็นแน่

หากเรื่องนี้มิได้มุ่งเป้าเพียงเกิ่งเสี่ยวหาว แต่ยังมุ่งมาที่ตนด้วย เช่นนั้นนางต้องเตรียมตัวให้พร้อม!

ก่อนหน้าองค์ชายรองมิได้ป้องกันตน ทว่าอนุภรรยาของเขาตอนนี้คือกวนอิ่ง

กวนอิ่งคือคนประเภทไร้ขีดกำจัด ไร้ขอบเขตศีลธรรม ไม่ว่าเรื่องอันใดก็ล้วนกระทำได้!

แต่ท่านลุงกับหมอหลวงจางก็มีความแค้นต่อตนเหมือนกัน เมื่อคนกลุ่มนี้รวมตัวกันจะเกิดเรื่องดีขึ้นหรือไร?!

ณ เรือนริมวารี เซียวหลินเทียนก็กำลังหารือเรื่องนี้กับจ้าวซวนเช่นกัน

ถึงแม้เกิ่งเสี่ยวหาวจะมิยินยอมให้ตนช่วยเหลือ แต่เซียวหลินเทียนก็ปล่อยเลยตามเลยต่อสถานการณ์นี้มิได้!

อย่าว่าแต่หนี้ความรู้สึก เขาก็ต้องคืนหลิงอวี๋!

เมื่อมุ่งเป้ายังจ้าวเฉียงฮั๋วกับองค์ชายรองคัง เซียวหลินเทียนก็มิอาจชะล่าใจได้

ยังมีอีกจุดที่เซียวหลินเทียนและหลิงอวี๋คิดเหมือนกัน

กวนอิ่งเข้าตำหนักองค์ชายคังแล้ว สตรีผู้นี้ใจดำอำมหิต และนางทำเรื่องประเภทนั้นต่อครอบครัวกวนผิงได้ทุกสิ่ง!

นางช่วยเหลือองค์ชายคัง ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าอาจกระทำเรื่องชั่วร้ายอันใด!

“จ้าวซวน เจ้าไปสืบเรื่องนี้เสีย ดูว่ามีสิ่งใดอยู่เบื้องหลัง! และกอบกู้การสูญเสียของเกิ่งเสี่ยวหาวได้หรือไม่!”

เซียวหลินเทียนคิดพลาง เอ่ยพลาง “แจ้งแม่ทัพเฉินล่วงหน้าด้วย! สั่งเขาให้ช่วยหาข่าวของนายทะเบียนผู้นั้น!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

จ้าวซวนอยากตอบแทนน้ำใจของหลิงอวี๋เช่นกัน ยามนี้ช่วยได้ เขาจึงมินิ่งดูดายเป็นธรรมดา

“ท่านอ๋อง ตามที่พระชายากล่าว นี่คือแผนของจ้าวเฉียงฮั๋ววางไว้พ่ะย่ะค่ะ!”

“ตระกูลจ้าวต่ำช้าไร้ยางอายมากพอแล้ว ไม่คาดว่าจะเล่นอุบายเช่นนี้!”

“คนอย่างเกิ่งเสี่ยวหาวที่ไม่ใช่สามัญชนธรรมดาก็ล้วนถูกเอาเปรียบ! หากตระกูลจ้าวจักใช้วิธีเยี่ยงนี้บีบคั้นราษฎรให้สิ้นเนื้อประดาตัวให้มากขึ้น เช่นนั้นก็มิต้องสงสัยเลย!”

เซียวหลินเทียนผงกศีรษะ เขาก็คิดถึงจุดนี้เช่นกัน

“พวกเขาอาศัยอิทธิพลอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายใช้เล่ห์แย่งชิง สะสมเงินอย่างบ้าคลั่ง!”

“เพราะมอดเหล่านี้ ฉินตะวันตกจึงต้องเผชิญกับความคับแค้นจากราษฎร!”

เซียวหลินเทียนยิ่งเอ่ยยิ่งโกรธขึ้ง “ไม่คิดเลยว่าเสด็จพ่อจะยังเชื่อใจจ้าวฮุย หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ฉินตะวันตกจะมีความหวังอันใดอีก!”