บทที่ 485

ที่แท้สามีภรรยาอ๋องอี้ใช้แผนหว่านความขัดแย้งนี่เอง!

เมื่อลู่หนานฟังก็แจ่มแจ้งโดยพลัน แล้วรีบให้คนนำศีรษะไปให้อิ๋นฮู๋

เซียวหลินเทียนเห็นหลิงอวี๋ช่วยเหลือตนจึงกล่าวขอบคุณ

“หลิงอวี๋ มีเรื่องที่เจ้าต้องรู้! วันนั้นข้าได้รับจดหมายว่าเลี่ยวซงอยู่ทุ่งหญ้าข้างสะพานใช่หรือไม่เล่า?”

“ข้าสืบเรื่องนี้แล้ว เป็นจ้าวเจินเจินหาคนส่งข่าวมา!”

หลิงอวี๋ผงะชั่วขณะ อดขมวดคิ้วไม่ได้ “ท่านหมายความว่าหม่อมฉันควรขอบคุณจ้าวเจินเจิน และต่อไปอย่าสร้างเรื่องยากให้นางอีกใช่หรือไม่?”

ครั้นเซียวหลินเทียนได้ยินก็รู้ทันทีว่าหลิงอวี๋เข้าใจผิดซะแล้ว

แล้วจึงคิดถึงอดีตที่หลิงอวี๋กับเกิ่งเสี่ยวหาวคอยระวังตัวจากเขา

หลิงอวี๋มิเต็มใจบอกแผนกับตนมากนัก หรือเพราะสงสัยว่าตนจะแอบส่งข่าวให้จ้าวเจินเจิน?

แต่ยามนี้เขาปล่อยวางความรักที่มีต่อจ้าวเจินเจินในตอนนั้นไปแล้ว!

ทุกสิ่งที่จ้าวเจินเจินทำมันไม่เหมือนจ้าวเจินเจินผู้นั้นที่เขาเคยชื่นชมในอดีตแสนนาน!

ฉะนั้น เซียวหลินเทียนจะไม่ปกป้องนางอีกต่อไป!

เขายังต้องร่วมมือกับหลิงอวี๋ต่อต้านองค์ชายเว่ยและองค์ชายคังอยู่ จึงมิอาจเกิดความเข้าใจผิดใด ๆ กับหลิงอวี๋ได้อีก!

เซียวหลินเทียนอธิบายด้วยท่าทีอดทน

“ข้ามิได้หมายความเช่นนี้! ที่ข้าอยากบอกเจ้าคือ… จ้าวเจินเจินแอบจับตาดูกวนอิ่งอยู่!”

“ฉะนั้น เมื่อหลิงซินถูกคนของกวนอิ่งลักพาตัว จ้าวเจินเจินก็รู้ทันทีแล้ว!”

เซียวหลินเทียนกล่าวเสียงทุ้ม “แต่ในวินาทีแรกจ้าวเจินเจินมิได้แอบส่งข่าวให้ข้า ซึ่งมีจุดประสงค์ให้กวนอิ่งทำร้ายหลิงซิน และทำให้เจ้าเกลียดกวนอิ่ง!”

“จากนั้นก็ยืมมือเจ้าแก้แค้นกวนอิ่ง!”

ครั้นหลิงอวี๋ฟังกระจ่างก็หัวเราะเยาะหยัน

“จ้าวเจินเจินมีกลยุทธ์ดีนัก! มิต้องเสียทหารแม้แต่คนเดียวก็หลอกใช้หม่อมฉันช่วยพระองค์กำจัดกวนอิ่งได้สำเร็จ!”

“แต่พระองค์เคยคิดหรือไม่ว่า หลิงซินที่ถูกฆ่าตายเป็นผู้บริสุทธิ์เพียงใด!”

หลิงอวี๋โมโหสุดขีดที่จ้าวเจินเจินหลอกใช้ตน!

หนึ่งชีวิตของมนุษย์ในสายตาจ้าวเจินเจินเป็นเพียงเครื่องมือในแผนตนเองเท่านั้น!

ความเกลียดชังของหลิงอวี๋พลันล้นทะลักขึ้น

จ้าวเจินเจิน ถึงเจ้ามิได้ฆ่าหลิงซิน แต่ทุกสิ่งที่เจ้าทำมันต่างอะไรกับกวนอิ่ง?

รอข้าก่อนเถอะ หากข้ามิทำให้เจ้าได้รับบทเรียน ข้าหลิงอวี๋ก็อย่าอยู่ต่อไปเลย!