บทที่ 497

สีหน้าของเซียวหลินเทียนดูมิค่อยดีเท่าไหร่ เขาพอจะเดาอะไรบางอย่างได้จากบทสนทนาของจ้าวซวนกับหลิงอวี๋เมื่อสักครู่นี้

เพียงแต่เขามิอยากจะเชื่อเลยว่าจ้าวซวนจะมิได้บอกอะไรกับตนเลย!

จ้าวซวนอึกอักว่า ตนแกล้งทำเป็นว่าส่งหลู่ชิ่งกลับบ้านเกิด แล้วหลิงอวี๋ก็ส่งคนไปรับหลู่ชิ่งกลางทาง ในที่สุดก็เอ่ยขึ้นมา

“หลู่ชิ่งอยู่นอกเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ อยู่ในทุ่งนาเล็ก ๆ ที่พระชายาซื้อไว้! เมื่อพระชายามีเวลาก็ไปรักษาเขาพ่ะย่ะค่ะ!”

“ท่านอ๋อง ขอเพียงหลู่ชิ่งเอ่ยปากได้ ก็จะสามารถเป็นพยานในการทำผิดของชิวเฮ่าได้พ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนจ้องมองจ้าวซวน แต่มิสามารถตำหนิอะไรเขาได้

หลิงอวี๋เห็นว่าความลับเล็ก ๆ ของตนกับจ้าวซวนถูกตนเปิดเผยออกไปโดยมิได้ตั้งใจ จึงรีบช่วย

“เซียวหลินเทียน หม่อมฉันมิให้จ้าวซวนบอกท่านเอง! ท่านจักตำหนิเขามิได้! หากท่านจักหนิก็ให้โทษตัวท่านเองไปเสีย ผู้ใดให้ท่านเชื่อใจชิวเฮ่ากับน้องสาวของเขาเล่า!”

“หม่อมฉันกลัวว่าท่านกล่าวว่าหม่อมฉันใจแคบที่มุ่งเป้าไปที่พวกเขา จึงบอกจ้าวซวนว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับท่าน!”

เซียวหลินเทียนพูดมิออก

พวกเขาทั้งหมดแสดงออกว่าเชื่อใจพี่น้องชิวเป็นอย่างมาก การที่หลิงอวี๋มิไว้ใจพวกเขาก็เป็นเรื่องที่ปกติมาก!

นางมิให้จ้าวซวนบอกตนเอง มิใช่เพราะกลัวว่าตนเองจะเข้าข้างพี่น้องชิวหรือ!

หลิงอวี๋ทำสิ่งนี้โดยไม่แม้แต่จะทำให้เขาเกิดความสงสัยเลยด้วยซ้ำ พี่น้องชิวนั่นยิ่งคาดไม่ถึงแน่!

ดังนั้นหลิงอวี๋จึงสามารถรักษาหลู่ชิ่งได้อย่างราบรื่น!

มิฉะนั้นหากหลู่ชิ่งอยู่ในตำหนักอ๋องอี้ต่อ หากชิวเฮ่าพบว่าหลิงอวี๋ยังคงรักษาหลู่ชิ่งอยู่ เขาจะต้องฆ่าปิดปากหลู่ชิ่งอย่างแน่นอน!

“ลุกขึ้นเถิด! เป็นเพราะสิ่งที่ตัวข้าทำทำให้พวกเจ้ามิเชื่อในตัวข้า เรื่องนี้ก็ช่างมันไปเสีย!”

เซียวหลินเทียนยังคงดุจ้าวซวนอย่างมิพอใจ “คราวหน้าหากมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก ห้ามปิดบังข้าอีก!”

“ข้ามิชอบความรู้สึกที่ถูกหลอก!”