บทที่ 503

เมื่อลู่หนานเห็นว่าเขาไปแล้ว จึงกระซิบกับเซียวหลินเทียน

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องคิดว่าชิวเฮ่าจะไปด้วยตนเองหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

เซียวหลินเทียนยิ้มเล็กน้อย “นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะสร้างความสำเร็จยิ่งใหญ่ เขาต้องไปแน่!”

“ลู่หนาน เชื่อหรือไม่ พอเขาเห็นด้วยตาของตนเองว่าพวกเราได้เตรียมเงินและเสบียงทหารอย่างดีแล้ว เขาจักต้องหาโอกาสขอลาอย่างแน่นอน!”

ลู่หนานเอ่ยด้วยความโกรธ “ท่านอ๋อง กระหม่อมก็อยากจะขอลาเช่นกัน กระหม่อมอยากจะตามรัฐทายาทอันไป อยากจับชิวเฮ่ากลับมาด้วยตัวกระหม่อมเอง อยากจับพวกสาบสืบและทำงานให้สำเร็จด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนใจเต้น เขาเองก็อยากจะไปด้วย!

พวกชิวเฮ่าจะต้องลงมืออย่างเต็มที่เพื่อเงินจำนวนมหาศาลนี้เป็นแน่ เขามิได้เพลิดเพลินไปกับความรู้สึกพุลุ่งพล่านในสนามรบมานานมากแล้ว!

ในช่วงสองวันที่ผ่านมาขาของตนก็สามารถยืนได้นานขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว หากทำอย่างรวดเร็วก็มิน่ามีปัญหาใด!

เซียวหลินเทียนยิ่งคิดก็ยิ่งใจเต้น แล้วความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมา

“ลู่หนาน ข้ามีความคิดอะไรบางอย่าง ไม่เพียงแต่พวกเจ้าขอไปได้ แต่มิดึงดูดความสงสัยของชิวเหวินซวงด้วย!”

ดวงตาของลู่หนานเป็นประกาย รีบขยับหูไปฟังเซียวหลินเทียนกระซิบ

ลู่หนานยิ้มออกมาทันที “พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง กระหม่อมทำตามท่านอ๋องรับสั่ง! วันหลังกระหม่อมจัดการให้พ่ะย่ะค่ะ!”

วันต่อมา

คนในตำหนักอ๋องอี้ยุ่งง่วนกันใหญ่

เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ผู้ใดสังเกตเห็น อันเจ๋อจึงให้เซียวหลินเทียนจัดหาทุ่งนาที่อยู่ห่างไกลและทำกล่องไม้ วางแผนว่าจะใส่เงินเสบียงทหารลงในกล่องไม้ แล้วปลอมว่าเป็นสินค้าขนส่งไปยังชายแดน

ชิวเฮ่าติดตามจ้าวซวนกับเฉาอี้ไปช่วยเตรียมกล่องไม้อยู่ทุกวัน

กระทั่งเห็นอันเจ๋อเอาเงินเสบียงทหารมา ชิวเฮ่าเฝ้าดูเงินเสบียงทหารเหล่านั้นถูกใส่ลงในกล่องไม้และปิดผนึกไปด้วยตาของตนเอง...

เซียวหลินเทียนยังช่วยจัดรถม้าหลายสิบคันให้อันเจ๋อเพื่อเรื่องนี้ด้วย