บทที่ 505

จูเผิงได้ยินเสียงลม ก็รีบหันกลับมาใช้ดาบต้านไว้ แล้วทั้งสองก็ต่อสู้กัน

จูเผิงกังวลมาก ในขณะที่กำลังต่อสู้กันอยู่นั้น ชิวเหวินอิงก็ตามมาทันแล้ว

“ข้าจะจัดการกับเขาเอง...”

ชิวเหวินอิงเอ่ย “ชิวเฮ่าเจ้าออกไปแสร้งทำเป็นเผชิญหน้ากับโจร ดูว่าจูเผิงพาคนมากี่คนแล้วล่อพวกเขาเข้ามา!”

“พวกเจ้ามันเป็นชายหญิงที่หัวใจโหดเหี้ยม ข้าไม่มีทางยอมให้พวกเจ้าทำสำเร็จหรอก!”

จูเผิงกัดฟันตะคอกด้วยความโกรธ จากนั้นก็ยกดาบแทงไปทางชิวเฮ่า ชิวเฮ่าหันกลับมาเหวี่ยงดาบใส่แขนของเขา

หนังแยกออกเสียจนเห็นกระดูก!

จูเผิงกัดฟัน เขาจับดาบไว้แน่นแล้วหันกลับไปแทงชิวเฮ่าอีกครั้ง

ชิวเหวินอิงแทงไปที่เอวของจูเผิง

เขาเดินโซเซ อดทนต่ออาการบาดเจ็บยกดาบฟันไปที่ชิวเหวินอิง

ชิวเฮ่ารีบวิ่งออกไป พลางตะโกน “ใครก็ได้… พวกเราถูกซุ่มโจมตี!”

พวกองครักษ์ที่ติดตามจูเผิงได้ยินเสียงจึงลงจากหลังม้าแล้ววิ่งเข้าไป

เมื่อชิวเฮ่าเห็นว่าอีกฝ่ายมีทั้งหมดสี่คน ก็รู้สึกสบายใจทันที

“ข้าง… ข้างใน รีบหน่อย จูเผิงจักทนมิไหวแล้ว!”

ชิวเฮ่าวิ่งนำเข้าไปข้างใน พวกองครักษ์ได้ยินเสียงการต่อสู้กันในป่าจึงรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

“ตรง… ข้างหน้านั่น...”

ชิวเฮ่าแสร้งทำเป็นได้รับบาดเจ็บวิ่งไม่ได้ แล้วจับเข่าหายใจหอบอยู่ที่เดิม มององครักษ์คนสุดท้ายวิ่งผ่านตนไป

ชิวเฮ่าแสดงสีหน้าดุร้ายขึ้นมาทันที เขายกมือขึ้นแล้วเหวี่ยงดาบออกไป แทงหน้าอกขององครักษ์ผู้นั้นจากด้านหลังโดยไม่มีเสียงใด ๆ

“อ๊าก...”

องครักษ์กรีดร้องออกมา องครักษ์ที่อยู่ข้างหน้ารู้สึกถึงความผิดปกติแล้ว พอหันกลับมาก็เห็นชิวเฮ่าดึงดาบเปื้อนเลือดออกมาแทงที่ตน...

“ชิวเฮ่า เจ้าคนทรยศ!”

องครักษ์ที่เดินอยู่ข้างหน้าสุดหันกลับมาเห็นพี่น้องสองคนของตนนอนอยู่บนพื้นก็โกรธมากจนตาแดง ถือดาบในมือพุ่งเข้ามา