บทที่ 506

“ฮูหยิน… แล้ว… แล้วฮูหยินเล่า!”

ชิวเฮ่าอดทนต่อความเจ็บปวดสาหัสแล้วลุกขึ้น เทยาลงบนแผลไปด้วย พลางเอ่ยถามไปด้วย

“ข้าจักไปสอบสวนจูเผิง เขายังมิตาย! ข้าอยากรู้ว่าเซียวหลินเทียนรู้อะไรบ้าง!”

ชิวเหวินอิงตะคอก “ฝ่าบาทมุมานะทำงานหนัก วางกลยุทธ์มานานนับทศวรรษเพื่อสร้างเครือข่ายข่าวกรองนี้...”

“หากมันถูกทำลายด้วยมือของพวกเรา ชิวเฮ่า พระองค์ไม่มีวันปล่อยพวกเราไปแน่!”

“ครั้งนี้ข้าถูกพวกเจ้าทำให้ตาย!”

ชิวเหวินอิงบีบคอของชิวเฮ่า พลางเอ่ยอย่างชั่วร้าย

“รีบไปขวางคนของเราไว้มิให้ตกหลุมพราง! หวังว่าทุกอย่างยังมิสายเกินไป!”

“ชิวเฮ่า เจ้าอย่าคิดหลบหนีไประหว่างทาง! เจ้าก็รู้ว่าวิธีการของฝ่าบาทนั้นร้ายแรงเพียงใด เว้นแต่เจ้าจักตาย มิฉะนั้นแม้ว่าเจ้าหนีไปซ่อนตัวอยู่สุดขอบหล้า พระองค์ก็สามารถจับเจ้าได้!”

ชิวเฮ่าตัวสั่น กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

ชิวเหวินอิงก็เอ่ยขึ้นมาอย่างเย็นชา “อย่าลืมว่าชิวเหวินซวงยังอยู่ในตำหนักอ๋องอี้... เจ้าคงมิอยากให้ญาติเพียงคนเดียวในใต้หล้านี้ของเจ้ามีชีวิตที่ตายทั้งเป็นนับจากนี้กระมัง?”

ชิวเฮ่านึกถึงชะตากรรมที่น่าสังเวชของสายสืบเหล่านั้นที่แอบหลบหนี แล้วก็กลัวจนตัวสั่น

เขากัดฟัน พลางเอ่ยเสียงเข้ม “ฮูหยิน ข้าไม่มีทางทรยศต่อฝ่าบาท ข้าจักไปตามพวกเขาเดี๋ยวนี้!”

ชิวเหวินอิงปล่อยเขาไป แล้วเปลี่ยนน้ำเสียง

“ชิวเฮ่า ขอเพียงเจ้าหยุดพวกเขามิให้ตกหลุมพรางของเซียวหลินเทียนได้ เซียวหลินเทียนก็ไม่มีหลักฐานที่จะจับกุมเจ้า!”

“เพราะว่าเจ้าคือผู้มีพระคุณของเขา ขอเพียงเจ้ายืนกรานในเรื่องนี้ หากเขายังคิดเอาชนะใจผู้คนอยู่ก็ทำกระไรเจ้ามิได้หรอก!”

“หลุมพรางที่เซียวหลินเทียนวางในครั้งนี้ ขอเพียงเราทำลายแผนของเขาได้ เขาจักมิสามารถอธิบายเรื่องนี้ให้องค์จักรพรรดิฟังได้แล้ว!”

“เมื่อถึงเวลา หากเราใช้คนของเราต่อสู้กับเขา บอกว่าเขาโกงเงินขององค์จักรพรรดิมีเจตนาที่ไม่ดี เซียวหลินเทียนก็มิสามารถต่อสู้กับเราได้อีกต่อไป!”

จากนั้น ชิวเหวินอิงก็หยิบกลองขนาดเล็กออกมาแล้วมอบให้ชิวเฮ่า

“นี่คือเครื่องมือสำหรับวางไข่แมลงกู่ ขอเพียงเจ้าเข้าใกล้เซียวหลินเทียน แล้วเคาะเรียกแมลงกู่ แมลงกู่จักเกิดในหนึ่งชั่วยาม”