บทที่ 542

“หม่อมฉันว่าสร้อยไข่มุกบนคอองค์หญิงหกช่างพิเศษนัก จี้สีเขียวนั่นทำจากวัสดุกระไรเพคะ? ดูมีระดับยิ่งนัก!”

หลิงอวี๋กล่าวพลางยิ้มตาหยี “องค์หญิงหกเพคะ สร้อยไข่มุกเส้นนี้นำมาเป็นรางวัลชิ้นที่สามได้หรือไม่เพคะ?”

เซียวทงปิดจี้หินโมราเขียวโดยสัญชาตญาณ

นี่คือของที่องค์จักรพรรดิยึดได้จากสนามรบข้าศึกแห่งฉีตะวันออกในคราก่อน ซึ่งมันมีมูลค่ามหาศาล!

นางตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ไม่ว่าหลิงอวี๋จะพูดอะไรนางจะไม่นำสร้อยหินโมราเขียวมาเป็นรางวัลเด็ดขาด

สิ่งนี้นางกะจะเก็บไว้เป็นสินเดิมในอนาคต!

เซียวทงยังไม่ทันเอื้อนเอ่ย หลิงอวี๋พลันพูดว่า “องค์หญิงหกได้รับความเอ็นดูจากองค์จักรพรรดิและไทเฮาโดยแท้!”

“เครื่องประดับที่ดูธรรมดาบนพระวรกายล้วนคือของล้ำค่าหายากทั้งสิ้น ในพระตำหนักขององค์หญิงยังต้องมีสมบัติหายากอีกมากโขเป็นแน่!”

“องค์หญิงหก สร้อยไข่มุกเส้นนี้ท่านนำมาเป็นรางวัลเถิดเพคะ! โปรดอย่าเสียดายไปเลย… พวกเราต่างไม่เคยพบเห็นสมบัติดี ๆ ขนาดนี้มาก่อน ได้โปรดท่านมอบประสบการณ์แก่เราด้วยเถิด!”

“เห้อ เมื่อเทียบกับท่าน พวกเราช่างต่ำต้อยเกินไป! เราไม่มีกระทั่งเครื่องประดับดี ๆ สักชิ้นด้วยซ้ำเพคะ!”

หลิงอวี๋เสแสร้งทอดถอนใจ

เซียวหลินเทียนอยู่ที่ไกล ๆ กำลังมองหลิงอวี๋ด้วยตากะพริบเล็กน้อย

คนอื่นอาจสังเกตมิพบ แต่ช่วงนี้เซียวหลินเทียนเข้าใจหลิงอวี๋เป็นอย่างดี

บางครั้งเจ้าเด็กคนนี้ก็ฉลาดพิลึก และมักกระทำเรื่องที่เหนือคาดบ่อย ๆ

นางหลอกให้เซียวทงเอาเครื่องประดับบนตัวออกมาเป็นรางวัลเช่นนี้ นางคิดจะทำอันใด?

เดิมทีเซียวหลินเทียนมิได้คิดว่าหลิงอวี๋อยากชนะ เพียงคิดว่านางกำลังระบายอารมณ์ขุ่นที่องค์หญิงหกหยามหน้าหลิงหว่านในเมื่อสักครู่

องค์หญิงหกดูแคลนหลิงหว่านได้ ส่วนหลิงอวี๋ก็ทำให้นางสูญเสียสมบัติแทน

องค์ชายรองคังที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งไม่ได้คิดในทางนี้ เมื่อได้ยินวาจาของหลิงอวี๋ก็พลันพูดต่อเซียวหลินเทียนอย่างเยาะหยัน

“น้องสี่ นี่เป็นความผิดเจ้า! พวกเราคือครอบครัวแบบใด? ยังจะขาดเครื่องประดับดี ๆ ไม่กี่ชิ้นได้อีกรึ?”

“หากพระชายาอ๋องอี้ไม่มี เจ้าก็ซื้อให้นางมาก ๆ หน่อย! หากขาดเงินก็บอกพี่ได้ พี่จะสงเคราะห์ให้!”