บทที่ 543

ครั้นหลิงอวี๋พบว่าบรรลุเป้าหมายก็ปรบมือทั้งกล่าวยิ้ม ๆ

“ข้าว่าแล้วเชียว องค์หญิงต้องมีเครื่องประดับมากมาย พี่ ๆ น้อง ๆ ทั้งหลาย ผู้ใดที่คว้าชัยได้จักต้องขอบพระทัยองค์หญิงหกเป็นแน่!”

หลิงอวี๋เชิดริมฝีปาก หัวใจเซียวทงเต้นรัวทันใด สีหน้าผกผันไปเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าหลิงอวี๋จะเล็งเครื่องประดับบางอย่างของตนอีก

บนตัวเซียวทงไม่มีของล้ำค่าอะไรเหลือแล้ว ยกเว้นหยกห้อยเอวชิ้นนั้นที่องค์จักรพรรดิมอบให้ หรือนางจะเอาหยกห้อยเอวไปเป็นรางวัลอีกเล่า?

“เป็นไปมิได้เด็ดขาด!”

หากหลิงอวี๋กล้าขอหยกห้อยเอวเป็นรางวัลอีก นางจะชักสีหน้าใส่นางเดี๋ยวนี้เลย!

เมื่อหลิงอวี๋เห็นสีหน้าเซียวทงเป็นสีเขียวก็ยิ้มน้อย ๆ กล่าวอย่างใส่ใจ

“องค์หญิงหกนำสมบัติล้ำค่าออกมามากปานนี้แล้ว สำหรับชิ้นที่สี่ก็ให้คนอื่นออกแทนเถอะเพคะ!”

หลิงอวี๋มองทางจ้าวเจินเจิน กล่าวพลางยิ้มตาหยีว่า

“เมื่อครู่องค์หญิงหกตรัสว่าภาพเขียนของพี่สะใภ้รองไร้ผู้ใดเทียม หลิงอวี๋จำได้ว่าพี่สะใภ้รองได้ที่หนึ่งของงานบุปผาในปีที่แล้ว ทั้งยังลือว่าผู้ที่ได้ที่หนึ่งนั้นได้รับรางวัลเป็นมงกุฎดอกโบตั๋น!”

“ว่ากันว่ามงกุฎดอกโบตั๋นได้รับการสนับสนุนจากตระกูลกวนในครานั้น บนมงกุฎประดับอัญมณีเจ็ดสี ไม่เพียงมีค่ายิ่ง แต่ยังเป็นเกียรติที่เงินหาซื้อมิได้ด้วย… ซึ่งเป็นมงกุฎสัญลักษณ์ของสตรีผู้มีพรสวรรค์แห่งเมืองหลวง!”

จ้าวเจินเจินยิ้มน้อย ๆ พลางกล่าวอย่างใจกว้าง

“น้องสะใภ้สี่ความจำดียิ่งนัก! มิผิด เป็นข้าได้รับมงกุฎดอกโบตั๋นเอง!”

“วันนี้ข้าก็นำมา หากผู้ใดคว้าชัยชนะด้านดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์และการวาดภาพได้ ผู้นั้นจะได้รับมงกุฎดอกโบตั๋นนี้ไป…นี่คือประเพณีของงานบุปผาตั้งแต่อดีต!”

ครั้นจ้าวเจินเจินโบกมือ นางรับใช้ของนางไป๋ผิงจึงเปิดผ้าไหมแดงบนถาดในมือออกทันที

เมื่อฝูงชนเห็นต่างร้องขึ้นอย่างตกตะลึง

มงกุฎดอกโบตั๋นถูกสร้างขึ้นจากทองคำทั้งหมด บนกลีบดอกคือลายฉลุไหมทอง แต่ละกลีบประดับด้วยอัญมณีเจ็ดสี

มงกุฎโอ่อ่าตระการตาและหรูหราสง่ายิ่ง