บทที่ 576

“มันก็แค่ประลองการละเล่นเอง เหตุใดเจ้าต้องบีบคั้นคนเยี่ยงนี้!”

“เจ้ารู้แจ้งว่ากระโปรงนั่นน่าอับอาย ไยเจ้าต้องทำร้ายลูกข้าเช่นนี้!”

ฮูหยินลั่วตะโกนเสียงสูงบ้างต่ำบ้าง

เซียวทงขมวดคิ้วพลางช่วยพูดสนับสนุนเช่นกัน “ช่างเถิด ให้นางดื่มสุราลงทัณฑ์ก็พอ!”

จ้าวเจินเจินโกรธแค้นหลิงอวี๋ที่แย่งมงกุฎดอกโบตั๋นของตนไปได้ กอปรกับวาจาพวกนั้นของหลิงอวี๋ในเมื่อครู่ นางไม่อยากปล่อยหลิงอวี๋ไปง่าย ๆ แบบนี้ จึงช่วยพูดเช่นกัน

“ใช่! น้องสะใภ้สี่ ให้อภัยได้ก็ให้อภัยไปเสีย แค่การละเล่นเท่านั้น เหตุใดต้องสร้างความลำบากใจเพียงนั้น!”

“หากเจ้าบังคับลั่วอวี้จูสวมกระโปรงแบบนั้นอยู่ นั่นมิใช่คือเจตนาทำร้ายผู้อื่นหรอกหรือ? ไยเจ้าถึงโหดร้ายถึงเพียงนี้!”

“น่าขันสิ้นดี!” หลิงอวี๋จ้องฮูหยินลั่วกับจ้าวเจินเจินเขม็ง พลันด่าเสียงเฉียบขาดทันที

“ไฉนเป็นตัวข้าโหดร้ายเล่า? กระโปรงตัวนี้มิใช่เป็นองค์หญิงหกเตรียมไว้หรือไร? แล้วกฎนี้ก็ไม่ใช่พวกเจ้าตั้งเองหรอกหรือ?”

“ไฉนคราวนี้ถึงรู้แล้วว่ากระโปรงตัวนี้มันน่าอับอาย? ก่อนหน้านี้พระชายาผิงหนานก็ตรัสว่ากระโปรงนี้มิเหมาะเป็นบทลงโทษ พวกเจ้ามีผู้ใดว่ากระไรสักคนด้วยหรือ?”

“ฮูหยินจู ท่านบอกว่าคุณหนูตระกูลใดที่มิได้เรียนดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์และการวาดภาพตั้งแต่วัยเยาว์ จะเป็นแค่คนที่ไม่เป็นสิ่งใดเลย และถึงจะกลัวการลงโทษเช่นนี้!”

หลิงหว่านก็แค้นแม่ลูกลั่วอวี้จูแทบแย่ที่แดกดันถากถางพี่หลิงหลิงในเมื่อครู่ พลันพูดคล้อยตามทันที

“ถูกต้อง! ตอนนั้นฮูหยินลั่วยังบอกว่า กลัวบางคนจะพึ่งอำนาจของตน พ่ายแล้วกลืนคำ! ท่านอ๋องเฉิงต้องตัดสินเป็นธรรม และบังคับปฏิบัติตามกฎบทลงโทษอย่างเคร่งครัด!”

อันซินกับพวกเจียงอวี้ต่างตะโกนขึ้นตาม

“เราเป็นพยานได้ว่าฮูหยินลั่วเคยพูดเช่นนี้!”

ใบหน้าฮูหยินลั่วเขียวทั้งหน้า นางอยากตบหน้าตัวเองสักสามสามครั้งนัก หากรู้เร็วกว่านี้ว่านี่คือผลสุดท้าย ถึงตีให้ตายอย่างไรเมื่อกี้นางจะไม่ปากมาก!