บทที่ 577

เมื่อนึกถึงก่อนการประลอง องค์หญิงหกกับแม่ลูกลั่วอวี้จูและคนอื่น ๆ ได้ตั้งกฎลงโทษอย่างบีบบังคับ นั่นมิใช่เพราะคิดว่าหลิงอวี๋ไร้วิชาความรู้ และต้องพ่ายในที่สุดหรอกหรือ?

หากหลิงอวี๋ได้ที่สุดท้าย องค์หญิงหกกับพวกลั่วอวี้จูจักต้องบีบคั้นให้หลิงอวี๋สวมกระโปรงตัวนั้นเต้นรำแน่นอน!

เซียวหลินเทียนเชิดริมฝีปากยิ้มเยาะหยัน พลางกล่าวเสียงเฉียบขาด

“กล้าเดิมพันก็ต้องยอมรับผล! ใครก็ได้ ทำให้นางผลัดเป็นกระโปรงตัวนั้นแล้วเต้นรำให้ทุกคนชมซะ!”

ลั่วอวี้จูทรุดตัวนั่งกับพื้นทันทีเมื่อได้ยินสิ่งนี้ พลางมองทางองค์หญิงหกกับจ้าวเจินเจินอย่างวิงวอน

“องค์หญิงหกเพคะ พระชายาคัง พวกท่านช่วยหม่อมฉันด้วย…”

แต่จ้าวเจินเจินถูกหลิงอวี๋ด่าจนหน้าแดงจรดหูไปแล้ว และมีคนข้างล่างเวทีไม่น้อยกำลังคอยจับผิดนางอยู่ ทั้งต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

นางกับหลิงอวี๋คือคนในราชวงศ์เหมือนกัน ตอนตั้งกฎไม่รักษาความยุติธรรม ตอนนี้กลับพูดว่าหลิงอวี๋โหดร้ายไม่ยกโทษให้ลั่วอวี้จู

จ้าวเจินเจินไม่จำต้องฟังคำวิจารณ์ข้างล่างกับหูก็เดาได้ว่าผู้คนกำลังว่าตนเลือกปฏิบัติและจอมปลอม!

ไฉนนางจะกล้าขอความเมตตาเพื่อลั่วอวี้จูอีกได้เล่า!

องค์หญิงหกก็ไม่กล้าขอความเมตตาเช่นกัน เมื่อสักครู่นี้เซียวหลินเทียนกล้าทำลายมือข้างหนึ่งของนางกำนัลต่อหน้าตน นางหวั่นว่า หากตัวเองขอร้องไปจะล่วงเกินเซียวหลินเทียนถึงขีดสุด

“พระสนมหรง… ได้โปรดท่านช่วยอวี้จูของหม่อมฉันขอความเมตตาด้วยเถิดเพคะ!”

ครั้นแล้วฮูหยินลั่วก็คุกเข่าให้พระสนมหรง

นางกล่าวทั้งน้ำตาอาบเต็มหน้า “ทุกท่านมาเข้าร่วมงานชมบุปผา แสวงหาความสุข… ไม่อาจทำลายจูเอ๋อร์ด้วยเหตุฉะนี้ได้นะเพคะ!”

พระสนมหรงเหลือบมองฮูหยินลั่ว นางกำลังจะพึ่งฐานะของตนให้เปิดปากช่วยนางขอความเมตตา แต่กลับถูกเสิ่นจวนยับยั้งไว้ทันที

เสิ่นจวนส่ายศีรษะต่อนาง นั่นหมายความว่า หากช่วยฮูหยินลั่วขอความเมตตาคือการล่วงเกินเซียวหลินเทียนน่ะสิ!

พระสนมหรงหวนนึกว่า ครอบครัวของตนยังต้องพึ่งพาเซียวหลินเทียนอยู่ และการล่วงเกินเซียวหลินเทียนนั้นมิใช่ผลดีจึงเบือนหน้าหนีแสร้งมองไม่เห็น

“พระชายาผิงหนาน… หม่อมฉันขอร้องท่าน… ได้โปรดช่วยอวี้จูด้วยเถิด กระโปรงตัวนั้นหากสวมแล้วจะทำให้คนขาดใจได้นะเพคะ!”