บทที่ 578

ฮูหยินลั่วกลัวจนรีบดึงลั่วอวี้จูไว้

ลั่วอวี้จูกล่าวทั้งร่ำไห้ว่า “มิใช่ท่านพ่อบงการนะเพคะ! เป็นตัวหม่อมฉันทำกระไรเลอะเลือนเอง! ท่านอ๋องอี้ หม่อมฉันขอขมาท่าน ได้โปรดปล่อยหม่อมฉันไปเถิดเพคะ!”

ฮูหยินลั่วก็กล่าวเช่นกัน “ท่านอ๋องอี้เพคะ เป็นหม่อมฉันสอนลูกมิถูกวิธี ไม่เกี่ยวกับสามีหม่อมฉันเลยเพคะ ท่านนั้นสุภาพใจดีพึงมีพระทัยกว้าง ได้โปรดยกโทษให้พวกเราเถิดเพคะ!”

ฮูหยินลั่วพลางดึงลั่วอวี้จูมาโขกหัวคำนับให้เซียวหลินเทียนด้วยกัน

ลั่วอวี้จูสำนึกผิดเต็มทรวง เหตุใดนางต้องพูดมากปากเสียด้วย!

เซียวหลินเทียนมองทั้งสองคนที่โขกหัวจนเลือดออกอย่างเฉยเมย พลางยิ้มหยันกล่าวคำ

“พวกเจ้าขอโทษผิดคนหรือไม่? พวกเจ้าล่วงเกินพระชายาของข้า คนที่จำเป็นต้องขอโทษก็คือนาง!”

“วันนี้ อาอวี๋ของข้าไม่ยกโทษให้พวกเจ้า พวกเจ้าก็โขกหัวคำนับตรงหน้าข้าให้ตายไปเสีย เพราะข้าก็ไม่ยกโทษให้พวกเจ้าเช่นกัน!”

เซียวหลินเทียนพูดอย่างไร้ความปรานี “อาอวี๋ สิทธิ์การลงโทษเป็นของเจ้า! แม้เจ้าหมายฆ่าพวกนาง ข้าก็จะสนับสนุนเจ้าเช่นกัน!”

ทุกคนตะลึงตาค้าง นี่ท่านอ๋องอี้กำลังหนุนหลังพระชายาอ๋องอี้งั้นหรือ?

ช่างเป็นน้ำเสียงเด็ดขาดยิ่งนัก!

หลิงอวี๋รู้สึกอบอุ่นหัวใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เนื่องเพิ่งจะมีคนมากมายอยากขอความเมตตาเพื่อลั่วอวี้จู แม้ตนจะลงโทษลั่วอวี้จูตามกฎก็ตาม แต่ก็จะได้ฉายาว่าโหดร้ายใจดำอยู่ดี

อย่างไรก็ตามหลังจากที่เซียวหลินเทียนพูดไปเช่นนี้ ผลลัพธ์ก็แปรผันทันที!

เซียวหลินเทียนคือท่านอ๋องเป็นถึงขั้นองค์ชาย การที่เขาปกป้องพระชายาของตนนั้นสามารถยืนหยัดได้ ถึงแม้จะไปถึงหูองค์จักรพรรดิก็ตาม!

ท้ายที่สุดแล้วคนที่ลั่วอวี้จูฉีกหน้าก็คือพระชายาอ๋องอี้ มิใช่ใครที่ไหน!

การที่ไม่ประหารชีวิตนางทันที นั่นถือว่าเซียวหลินเทียนใจกว้างมากแล้ว!

ฮูหยินลั่วขวัญหนีดีฝ่อในบัดดล

หากเรื่องนี้ปะทุขึ้น คาดว่าสามีของตนคงยอมสละลั่วอวี้จูกับนางเนื่องไม่อยากล่วงเกินอ๋องอี้!

หลังจากที่ฮูหยินลั่วชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว นางก็ขออภัยโทษต่อหลิงอวี๋โดยมิรอช้า

“พระชายาอ๋องอี้ ข้าขอโขกหัวคำนับขอขมาท่าน ท่านนั้นสุภาพใจดีพึงมีจิตใจกว้าง โปรดอย่าคิดหยุมหยิมกับเราเลย ได้โปรดปล่อยข้ากับจูเอ๋อร์ไปเถิดเจ้าค่ะ!”