บทที่ 594

หลิงอวี๋โกรธมาก มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกของจ้าวซิงยังกล้าใส่ร้ายตนอย่างไม่ละอายอีก!

คำพูดเช่นนี้หากไร้ผู้ใดหนุนหลังอยู่ พูดไปใครจะเชื่อเล่า?

แต่จ้าวซิงรู้ได้เยี่ยงไรว่าตนเองไปที่ไร่?

หรือฟังจากที่เสิ่นจวนบอก?

หลิงอวี๋มองเสิ่นจวน มิน่าเล่าหลายวันมานี้เสิ่นจวนถึงได้อยู่ในตำหนักอ๋องอี้อย่างสงบเสงี่ยม ที่แท้ก็ตั้งอกตั้งใจหาหลักฐานมาโค่นล้มตนเองนี่เอง!

บางคนไม่รู้เรื่องภายใน จึงโวยวายใส่ทางหลิงอวี๋

“เขามีพยานกับหลักฐานมายืนยันแล้ว พระชายาอ๋องอี้ยังยืนกรานมิยอมรับ ช่างไร้ยางอายเสียจริง!”

“นั่นน่ะสิ บางทีอาจจเป็นเพราะท่านอ๋องอี้บาดเจ็บที่ขามิสามารถทำให้นางพอใจได้ จึงไปมีความสัมพันธ์ลับหลังท่านอ๋องอี้!”

ท่านอ๋องเฉิงเห็นว่าคนเหล่านี้ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่น่าฟัง จึงตะคอกออกมาด้วยความโกรธ

“หุบปากเสีย! พวกเจ้าเป็นผู้ตัดสินหรือว่าข้าเป็นผู้ตัดสินกันแน่? หากสอดขึ้นมาอีก ก็อย่ามาหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”

หลายคนที่พูดเมื่อครู่นี้เห็นถึงความโกรธของท่านอ๋องเฉิงก็เงียบไป

องค์ชายคังหาได้สนใจความโกรธของท่านอ๋องเฉิงไม่ จึงยิ้มเยาะพลางเอ่ย “ท่านปู่เฉิง นี่ยังจำเป็นต้องสอบสวนอีกหรือ? จ้าวซิงมีทั้งพยานและหลักฐาน สิ่งเหล่านี้พิสูจน์ได้ว่าเขากับหลิงอวี๋มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันพ่ะย่ะค่ะ!”

“ท่านปู่เฉิง กระหม่อมตัดสินใจให้น้องสี่เอง! ท่านเป็นผู้บัญชาการขุนนางฝ่ายใน มีหน้าที่ต้องปกป้องความเคารพราชวงศ์!”

“สตรีผู้มีศีลธรรมเลวทรามเช่นนี้ควรถูกประหารเพื่อเป็นเยี่ยงอย่างแก่ผู้อื่นพ่ะย่ะค่ะ!”

ก่อนหน้านี้องค์ชายคังถูกบังคับให้ขอโทษ เพราะว่าเขามิได้ดูคนให้ชัดเจนแล้วพูดจาเหลวไหลออกไปโดยไร้เหตุผล!

แต่บัดนี้มีหลักฐานแน่ชัดว่าหลิงอวี๋ไร้ศีลธรรม ผู้เฒ่าเยี่ยงท่านอ๋องเฉิงอย่าได้คิดที่จะปกป้องนางอีกเลย!

องค์ชายคังตั้งใจแน่วแน่ว่าจะรอจนกว่าหลิงอวี๋จะถูกตัดสินโทษเสียก่อน แล้วค่อยไปหาเซียวหลินเทียนเพื่อหาทางกู้หน้าคืนจากเมื่อครู่

แต่จู่ ๆ หลิงอวี๋ก็หัวเราะเยาะพลางเอ่ย “ท่านอ๋องเฉิงเพคะ เมื่อครู่ท่านตรัสว่าการใส่ร้ายสมาชิกของราชวงศ์ โทษเบาคือโบยห้าสิบที ส่วนโทษหนักคือประหาร! นั่นมันหมายถึงคนธรรมดาทั่วไป”