บทที่ 608

“หลิงอวี๋ ก่อนหน้านี้ข้าผิดไปแล้ว ข้ามิควรฟังคำยุยงของพวกชิวเหวินซวงแล้วไปเข้าใจเจ้าผิดมากถึงเพียงนั้น!”

“เจ้าพูดถูกตั้งแต่แรก ข้าถูกความโกรธแค้นบังสายตาไว้! ต่อไปข้าจะใช้ใจมองอย่างรอบคอบ และพยายามทำความรู้จักกับเจ้าใหม่อีกครั้ง!”

“ข้า...”

เซียวหลินเทียนพูดต่อไม่ได้แล้ว เมื่อคิดถึงเรื่องโง่ ๆ ที่ตนเคยทำก่อนหน้านี้ เขาก็รู้สึกละอายมาก

ตอนนั้นเขาตีหลิงอวี๋ทุกครั้งที่ต้องการ ดุด่านางทุกครั้งที่ต้องการ แล้วเขาก็จะถูกความอับอายย้อนกลับมาทุกครั้ง

เขาในตอนนั้นต่างอะไรกับพวกลั่วอวี้จูเล่า?

โชคดีที่ตนเรียกสติมาได้ทันเวลา มิฉะนั้นคงจะทำผิดพลาดครั้งใหญ่แล้วเขาก็ต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!

“ช่างเถิดเพคะ ไม่ต้องไปเอ่ยถึงเรื่องที่มันผ่านไปแล้ว! ก่อนหน้านี้หม่อมฉันเองก็มีเรื่องที่ทำผิดไปเช่นกันหาใช่ความผิดของท่านทั้งหมดไม่!”

หลิงอวี๋ยิ้มอย่างใจดี พลางเปลี่ยนหัวข้อ “ครั้งนี้องค์ชายเย่กับพระชายาช่วยหม่อมฉันไว้ พวกเราไปขอบคุณพวกเขาด้วยกันสักหน่อยเถิดเพคะ!”

เซียวหลินเทียนได้ยินก็พยักหน้าทันที “ได้สิ เจ้าเตรียมของกำนัลขอบคุณเถอะ แล้วเราไปขอบคุณพวกเขาด้วยกันวันหลัง!”

หลิงอวี๋ยิ้ม แม้ว่าตอนนั้นนางจะแค่กำลังคุยกับองค์ชายเย่กับพระชายาเรื่องเกี่ยวกับลูกของพวกเขา

แต่จากการพูดคุยนั้น หลิงอวี๋ก็พบว่าจูหลานเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก ไม่มีอุบายใด ๆ ในใจเลย

ตนนั้นก็ไม่ได้มีสหายในฉินตะวันตกสักเท่าไหร่ หากจูหลานใจดีอยู่เสมอเช่นนี้ นางก็ยินดีที่จะมีสหายเช่นจูหลาน

นอกจากนี้ หลิงอวี๋ยังพบด้วยว่า เซียวหลินเทียนมีความสัมพันธ์ค่อนข้างผิวเผินกับพี่น้ององค์ชายของเขา ในตอนนี้องค์ชายใหญ่กับองค์ชายสองก็ดูไม่น่าคบหาสักเท่าไหร่

องค์ชายเย่ผู้นี้ดูไปแล้วก็ไม่มีแผนอะไรในใจ หลิงอวี๋หวังว่าเซียวหลินเทียนจะมีการเชื่อมสัมพันธ์แบบพี่น้องได้!

เพียงแค่ขอกำนัลของหลิงอวี๋ยังไม่ทันเตรียมพร้อม แต่จู่ ๆ คืนนี้ลู่หนานก็วิ่งกระหืดกระหอบมาที่เรือนบุหงา

ทันทีที่เขาเข้าประตูก็ตะโกน “พระชายา ท่านอ๋องให้พระชายารีบนำล่วมยาของพระชายาไปช่วยพระชายาเย่ขอรับ!”

“พระชายาเย่เป็นอันใดรึ?”