บทที่ 615

องค์ชายเย่คลี่กระดาษนั้นออกมา เม็ดยายังคงอยู่ข้างใน

หลิงอวี๋รับยานั้นมาดมกลิ่น กลิ่นอาเจียนมาพร้อมกับกลิ่นหอม ซึ่งเป็นกลิ่นที่นางเคยได้กลิ่นจากแม่นางซือก่อนหน้านี้

“รอสักครู่ หม่อมฉันดูว่ามันคือสิ่งใด!”

หลิงอวี๋วิ่งไปด้านหลังฉากกั้นลม แล้วรีบเข้าไปในมิติเพื่อตรวจสอบยาเม็ดนั้น

หลังจากนั้นไม่นานผลลัพธ์ก็ออกมา หลิงอวี๋อ่านจบในรวดเดียวแล้วเดินออกไป

องค์ชายเย่ยืนนิ่งอยู่ต่อหน้าทารก จ้องมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่น่าสงสารนั้น

“องึ์ชายห้า ยาเม็ดนี้ไม่มีพิษ แต่ในนี้ประกอบด้วยส่วนผสมของยาสองอย่างคือใบยี่โถกับเซิงหมาดำ! เมื่อยาทั้งสองรวมกันจะทำให้พระชายาเป็นหมันในภายภาคหน้าเพคะ!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างเย็นชา “ยาทั้งสองนี้ไร้กลิ่น! แต่หม่อมฉันกลับได้กลิ่นหอม!”

“อีกทั้งหม่อมฉันยังพบดอกคำฝอยอยู่ในอาเจียนของจูหลานด้วย ยานี้ยังเป็นยาช่วยการขับเลือด!”

“ยาชนิดนี้สามารถใช้ขับเลือดในสตรีได้ แต่หากใช้กับสตรีมีครรภ์จะทำให้เลือดไหลไม่หยุด!”

“แม่นางซือเพิ่งมาถึงไม่นาน แต่ตอนที่จูหลานมาก็มีเลือดออกมากแล้ว ดังนั้นแม่นางซือมิน่าใช่คนที่ให้จูหลานกินดอกคำฝอย!”

องค์ชายเย่ยิ่งฟังก็ยิ่งหวาดกลัว เขาไม่คาดคิดเลยว่าแค่พระชายาของตนจะคลอดลูก จะมีคนวางแผนที่ฆ่าลูกของพวกเขาแล้ว!

“ยาพิษเล่า?” องค์ชายเย่เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ “สองสิ่งที่ท่านพูดถึงไม่มีพิษ เช่นนั้นลูกชายของข้าถูกวางยาพิษได้เยี่ยงไร?”

หลิงอวี๋กำลังจะตอบก็ได้ยินพระชายาเว่ยตะโกนมาจากข้างนอก “น้องสะใภ้สี่ เจ้าช่วยน้องสะใภ้ห้าแล้วหรือไม่? เด็กยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

“นานมากแล้วนะ เหตุใดยังไม่คลอดอีก? นี่มันกี่ยามแล้ว เจ้าจะให้องค์ชายสี่กักขังพวกเราไว้นานแค่ไหน?”

แม่นางซือก็ตะโกนเช่นกัน “ข้ายังมีคนไข้รอให้ข้ารักษาอยู่ พระชายาอ๋องอี้ หากท่านช่วยนางมิได้ก็ออกมาบอกหน่อยเถิด! ถ่วงเวลาข้าไปช่วยเหลือคนเช่นนี้ ก็ถือว่าท่านมิสนใจชีวิตผู้คนแล้ว!”

ฮูหยินจูเองก็ตะโกนออกมาอย่างเป็นกังวลเช่นกัน “องค์ชายเย่ หลานหลานเป็นเยี่ยงไรบ้างเพคะ?”

หลิงอวี๋มององค์ชายเย่ พลางกระซิบ “ออกไปก่อนเถิดเพคะ! หม่อมฉันจะพูดแล้วท่านให้ความร่วมมือกับหม่อมฉันสักครู่ แล้วเราจะตามหาฆาตกรที่จะทำร้ายจูหลานด้วยกันเพคะ!”