บทที่ 626

หลิงอวี๋เห็นท่าทีงุนงงของเซียวหลินเทียน ก็รู้สึกว่าว่ามันตลกดี

นางดื่มน้ำจากในมิติ ความสามารถในการดมกลิ่น การได้ยิน และการรับรู้ของนางจึงเหนือกว่าคนทั่วไปทั้งหมด

พวกเซียวหลินเทียนไม่มีทางเป็นได้เหมือนตนที่แม้แต่กลิ่นที่หอมอ่อน ๆ ก็ได้กลิ่น!

“หม่อมฉันต้องขอบพระทัยท่านด้วยเพคะ… ที่เชื่อมั่นในตัวหม่อมฉันและสนับสนุนหม่อมฉันอย่างไม่มีเงื่อนไข!”

หลิงอวี๋ยิ้มพลางเอ่ย “หม่อมฉันได้ยินหลิงซวนบอกว่าตอนนั้นข้างนอกเสียงดังวุ่นวายกันมาก และองค์ชายห้าก็อยู่ในห้องคลอดด้วย!”

“แต่ท่านก็บังคับทุกคนให้อยู่ที่นั่นเพียงเพราะคำพูดของหม่อมฉัน นี่เป็นความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่นักเพคะ! พระชายาเว่ยมิได้ทำให้ท่านลำบากใจใช่หรือไม่เพคะ?”

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างไม่สนใจ “การข่มขู่สตรีไม่กี่คนจะไปยากกระไรเล่า! แค่ช่วยเจ้าได้ก็ดีแล้ว!”

ความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นในหัวใจของหลิงอวี๋ ก่อนหน้านี้เซียวหลินเทียนเคยบอกไว้ว่า ต่อไปเขาจะใช้หัวใจมอง และจะพยายามทำความรู้จักกับตนใหม่อีกครั้ง ไม่คิดเลยว่าเซียวหลินเทียนจะทำมันได้จริง ๆ!

นางคิดถึงหลิงเยวี่ย เซียวหลินเทียนรังเกียจหลิงเยวี่ยมาโดยตลอด และไม่ยอมรับตัวตนของหลิงเยวี่ย!

ก่อนหน้านี้นางรังเกียจในสิ่งนี้ และคิดเพียงว่าไม่มีเซียวหลินเทียนตนก็ดูแลหลิงเยวี่ยได้

แต่วันนี้เมื่อเห็นฮูหยินจูปกป้องจูหลานเช่นนั้น อีกทั้งนึกถึงความรักของมารดาที่ตนขาดไป หลิงอวี๋ก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย

บางที นางควรจะให้โอกาสเซียวหลินเทียนอีกครั้ง!

เพราะท้ายที่สุดแล้วหลิงเยวี่ยก็เป็นบุตรชายของเซียวหลินเทียน หลิงอวี๋ในอดีตทำอะไรอย่างโง่เขลา ทำให้เซียวหลินเทียนมองหลิงเยวี่ยเป็นลูกชู้อย่างรังเกียจ

แต่บัดนี้ตนเป็นมารดาของหลิงเยวี่ยแล้ว หากเซียวหลินเทียนสับสนนางก็มีหน้าที่ปลุกความรักของเซียวหลินเทียนที่มีต่อหลิงเยวี่ยขึ้นมา!

เพียงแค่ปล่อยให้หลิงเยวี่ยเข้ามาในชีวิตของเซียวหลินเทียน และให้เซียวหลินเทียนค่อย ๆ ยอมรับหลิงเยวี่ย ความน่ารักและรู้ความของหลิงเยวี่ยจะเอาชนะใจเซียวหลินเทียนมิได้เชียวหรือ?

เมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อไปเซียวหลินเทียนก็จะปกป้องหลิงเยวี่ยเหมือนกับที่เขาสนับสนุนตนเช่นกัน!

ยิ่งคิดหลิงอวี๋ก็ยิ่งตื่นเต้น นางอดมิได้ที่จะเอ่ย “เซียวหลินเทียน พรุ่งนี้ท่านว่างหรือไม่?”

“ว่าง! พรุ่งนี้วันหยุด! เจ้ามีอะไรหรือ?” เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างสบาย ๆ

“เช่นนั้นพรุ่งนี้เราออกไปเที่ยวกัน หม่อมฉันมิได้ออกไปเที่ยวข้างนอกนานมากแล้ว… เราไปเที่ยวชานเมืองกันดีหรือไม่? ไปที่ไร่นาของท่านที่หมู่บ้านตระกูลเฉิน… ลูกท้อที่ทางหมู่บ้านส่งมาครั้งที่แล้วอร่อยมากเลยเพคะ!”