บทที่ 634

ขณะที่ทั้งสามกำลังออกไปดูว่าหลิงอวี๋จะช่วยชีวิตคนอย่างไร ก็เห็นเถาจื่ออุ้มเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ วิ่งเข้ามา

มีคู่สามีภรรยาและเด็กชายร่างผอมบางคนหนึ่งตามหลังมาด้วย

หลิงอวี๋วิ่งไปข้างหน้า ผลักโต๊ะตัวเล็กที่อยู่ตรงหลุมไปไว้ข้าง ๆ แล้วให้เถาจื่อวางเด็กหญิงลงบนหลุม

เซียวหลินเทียนเห็นว่าใบหน้าของเด็กหญิงคนนั้นสกปรก ผมเผ้าตัดสั้นเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว หากหลิงซวนไม่ได้บอกก่อนว่าเป็นเด็กผู้หญิง เขาคงคิดว่าเป็นเด็กผู้ชาย

“เถาจื่อ ไปเอาน้ำร้อนมา!”

หลิงอวี๋สั่งพลางตรวจชีพจรของเด็ก จากนั้นหลิงซวนก็ยื่นเครื่องวัดไข้ให้หลิงอวี๋อย่างให้ความร่วมมือ

อันเจ๋อหันไปเห็นรูปร่างหน้าตาของเด็กหญิงก็ตกตะลึงทันที

เด็กคนนี้อายุพอ ๆ กับหลิงเยวี่ย ใบหน้าซีดเซียวและผอมบาง เบ้าตาก็โบ๋ลึกลงไปด้วย

เสื้อผ้าที่นางสวมน่าจะเป็นของผู้ใหญ่ เป็นเสื้อตัวยาวที่มีรอยปะอยู่มากมายจนมองรูปแบบเดิมของเสื้อไม่ออกแล้ว

แขนและขาเล็ก ๆ ของเด็กหญิงที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมา ราวกับกิ่งก้านของต้นไม้ที่บอบบาง ซึ่งดูเหมือนจะหักได้ทุกเมื่อ

เถาจื่อไปเอาน้ำมาแล้วร่วมมือกับหลิงซวนเช็ดหน้าของเด็กหญิง

กระทั่งตอนที่ถอดรองเท้าฟางของเด็กหญิงออก เซียวหลินเทียนกับอันเจ๋อต่างก็เห็นว่าเท้าสีชมพูของเด็กหญิงมีแต่ตุ่มน้ำเต็มไปหมด บางส่วนก็เปื่อยเน่าและมีเลือดออกด้วย

หัวใจของอันเจ๋อสั่นเทา เขาไม่เคยเห็นสถานการณ์ที่น่าเศร้าเช่นนี้ในเด็กเล็กถึงเพียงนี้มาก่อนเลย

“แม่เผิง รอยช้ำตรงท้องของเสี่ยวฮวาเกิดขึ้นได้เยี่ยงไร?”

หลิงอวี๋เห็นรอยช้ำขนาดใหญ่ที่ท้องของเด็ก ก็ขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม

สตรีที่เดินตามเข้ามาเช็ดน้ำตาพลางเอ่ย “เมื่อสองวันก่อนเสี่ยวฮวาไปขอทานแล้วถูกข้ารับใช้ของครอบครัวเขาเตะเจ้าค่ะ... เขา… เขาบอกเสี่ยวฮวาให้ไสหัวออกไป อย่ามาทำให้พื้นที่ของเจ้านายเขาสกปรก!”

“เสี่ยวฮวากลับมาก็บ่นปวดท้องอยู่ตลอด กลางคืนก็อาเจียนเป็นเลือดด้วย… ไม่รู้ว่านางบาดเจ็บข้างในหรือไม่... เราเองก็ไม่มีเงินจ้างหมอมาตรวจนาง!”

“พระชายา… ได้โปรดช่วยเสี่ยวฮวาด้วย… เราสองสามีภรรยาเต็มใจทำทุกอย่างให้ท่าน!”