บทที่ 635

เสี่ยวฮวาสูดหายใจเข้าแล้วมองหลิงอวี๋อย่างอ่อนแรง พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“พระชายา… ข้าไม่เจ็บ ข้าทนได้... ข้าไม่ต้องกินยาด้วยเจ้าค่ะ! ท่านไม่ต้องรักษาข้าหรอก!”

“น้องชายของข้ายังเด็ก เงินของท่านแม่ต้องเก็บไว้ซื้ออาหารให้เขา… และต้องเก็บไว้เป็นค่ารักษาท่านพ่อด้วย! ข้าทนได้เจ้าค่ะ!”

หลิงซวนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินสิ่งนี้ก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปแล้วร้องไห้ออกมา

นี่เด็กอายุเท่าไหร่เอง!

ได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ แต่ยังคิดถึงน้องชายกับพ่อของตน ไม่ยอมให้แม่ใช้เงินรักษาตนอีก!

รู้ความมากเสียจนทำให้คนที่เห็นต้องปวดใจ!

เมื่อแม่เผิงได้ยินคำพูดของบุตรสาวตน ก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาร้องไห้ออกมาอีกพลางเอ่ย

“ไม่ ๆ… อาการป่วยของพ่อนางยังเลื่อนออกไปได้อีกเจ้าค่ะ… เสี่ยวฮวายังเด็กมากเช่นนี้ อยู่กับพวกเราไม่เคยมีชีวิตที่ดีเลย… นางยังตายมิได้นะเจ้าคะ!”

“ข้ายอมแลกชีวิตของข้าเพื่อให้นางมีชีวิตอยู่… พระชายา โปรดช่วยนางให้ได้เถิดหนาเจ้าคะ…”

พ่อเผิงทิ้งไม้ค้ำยันแล้วคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบหน้าพลางเอ่ย

“เสี่ยวฮวา พ่อขอโทษ… หากมิใช่เพราะพ่อไร้ความสามารถ ก็ไม่มีทางให้เจ้าออกไปขอทานตั้งแต่อายุยังน้อยแล้วมาต้องประสบโชคร้ายเช่นนี้หรอก!”

“คนที่สมควรตายคือข้า… ควรให้ข้าแลกชีวิตกับนางต่างหาก…”

“พระชายา โปรดเมตตาช่วยนางด้วยเถิด… ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อท่าน ข้าทำได้ทุกอย่าง… ท่านรักษาลูกสาวของข้าให้ได้ด้วยเถิด!”

อันเจ๋อเห็นแล้วก็รู้สึกแสบจมูก เห็นพ่อแม่พยายามแลกอายุขัยของตนกับของเสี่ยวฮวา เขาซาบซึ้งกับความรักเช่นนี้มาก

“หลิงอวี๋ เจ้าช่วยนางเถิด ต้องใช้ยาดีอะไรก็ใช้ได้เลย เรื่องเงินข้าจะจ่ายให้พวกเขาเอง!”

อันเจ๋อเอ่ยอย่างกังวล