บทที่ 649

นางรับใช้ทั้งสองคนของฟางเจียอี๋เองก็อายจนหน้าแดงกับพฤติกรรมที่น่าขายหน้าของเจ้านายเช่นกัน จนลืมแสดงละครแล้วรีบก้าวไปช่วยพยุงฟางเจียอี๋ลุกขึ้น

นางรับใช้คนหนึ่งปัดฝุ่นตามร่างกายของนาง จากนั้นนางรับใช้อีกคนก็รีบช่วยนางจัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของนางให้ตรง

ดีที่ฟางเจียอี๋ไม่ใช่คนโง่แล้วตั้งสติได้ในทันทีจากนั้นก็ร้องพลางเอ่ยกับเซียวหลินเทียนอย่างเสียใจ

“ท่านพี่หลินเทียน… ท่านดูแลพระชายาของท่านด้วยเถิด นางมาถึงก็ทุบตีนางรับใช้ของหม่อมฉันอย่างดุร้ายเลยเพคะ!”

“สตรีที่วางท่าอวดดีเช่นนี้จะคู่ควรกับการเป็นพระชายาของท่านได้เยี่ยงไรกันเพคะ? หากท่านมิจัดการนาง… นางจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของท่านอ๋องนะเพคะ!”

เซียวหลินเทียนมองฟางเจียอี๋อย่างเย็นชา แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยออกมา “พระชายาของข้าไม่มีอะไรที่ไม่ดี! ไม่จำเป็นต้องจัดการหรอก!”

“หา… ท่านพี่หลินเทียน ท่านได้ยินที่หม่อมฉันพูดไม่ชัดเจนหรือ? นางรังแกคนรับใช้เพคะ…”

“คนรับใช้ก็เป็นคนเช่นกัน! นางจะทุบตีใครโดยไม่สอบถามได้เยี่ยงไรเพคะ?”

ฟางเจียอี๋เอ่ยอย่างกังวล “นางเลวร้ายเช่นนี้จะคู่ควรกับท่านอ๋องได้เยี่ยงไรเพคะ?”

เซียวหลินเทียนจึงตอบกลับไปอย่างเย็นชาอีกครั้ง “ข้าก็ชอบสตรีเลวร้ายนี่แหละ!”

“อีกอย่าง...อย่าเรียกข้าว่าท่านพี่ ข้ากับเจ้าไม่ได้คุ้นเคยกันถึงเพียงนั้น!”

หา... ฟางเจียอี๋พูดไม่ออกและไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรด้วย

“ฮ่า ๆ...”

หลิงอวี๋หัวเราะอย่างไม่สามารถควบคุมตนเองได้ นางไม่เคยพบว่าเซียวหลินเทียนน่ารักเช่นนี้มาก่อนเลย เขาโต้ตอบกับนังชาเขียวด้วยวิธีนี้เชียวหรือ

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเซียวหลินเทียนจะเห็นว่าตนทุบตีนางรับใช้ แต่ก็ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดของฟางเจียอี๋และยังคงเชื่อมั่นในตัวนางอยู่!

สิ่งนี้ทำให้หลิงอวี๋รู้สึกอบอุ่นใจ นางรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั้งหมดของนางเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย!

“ไม่ได้การแล้ว… ข้าไม่มีเวลามาเล่นละครกับเจ้าแล้ว ข้าต้องไปช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ!”

หลิงอวี๋หัวเราะอยู่สักพักแล้วก็นึกถึงภารกิจของตนขึ้นมา หลังจากที่นางจ้องมองฟางเจียอี๋แล้ว ก็รีบเอ่ยกับเซียวหลินเทียน

“ท่านอ๋อง ท่านรีบส่งคนไปหาเกิ่งเสี่ยวหาวให้ส่งยามาเพิ่มสักหน่อยเถิด ยาที่หม่อมฉันนำมามีจำนวนจำกัด หม่อมฉันเกรงว่าจะไม่เพียงพอเพคะ!”

เซียวหลินเทียนพยักหน้า “ได้… เจ้าไปเถอะ! ข้าจะจัดการให้!”

หลิงอวี๋กำลังจะไป แต่เมื่อหันกลับมาเห็นฟางเจียอี๋ตกตะลึงอยู่ นางก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที

。

ตอนที่นางเดินผ่านเซียวหลินเทียน นางจึงโน้มตัวไปจูบเซียวหลินเทียนบนใบหน้าอย่างเสน่หาพลางเอ่ย

。