บทที่ 667

วันนี้เนื่องจากตำหนักอ๋องอี้ไม่จำเป็นต้องทำอาหารเย็น เหล่าคนรับใช้ได้แต่คิดว่านี่เป็นความฝัน ในตอนที่พวกเขาเข้าไปในรถม้าที่เซียวหลินเทียนเตรียมไว้!

ในชีวิตนี้ พวกเขาไม่เคยเห็นเจ้านายคนใดเชิญคนรับใช้ไปร้านอาหารเพื่อทานอาหารเย็นมาก่อน!

อีกทั้งภัตตาคารจี๋เสียงสุดหรูเป็นที่ที่พวกเขามิอาจฝันถึง!

“การแต่งกายเช่นนี้ของพวกเรา จะไม่ทำให้พระชายาต้องอับอายแน่หรือ?!”

นางรับใช้พูดอย่างไม่สบายใจ

หมิ่นกูกำลังนั่งอยู่ในรถม้ากับนาง เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจึงมองดูเสื้อผ้าของนางแล้วยิ้ม

“ไม่มีอะไรให้ต้องอับอาย! เจ้าลืมคำพูดของพระชายาไปแล้วหรือ นางบอกว่าตราบใดที่เสื้อผ้าสะอาด ก็ไม่สำคัญว่าจะสูงต่ำเพียงใด!”

“เจ้ามิเห็นหรือว่าพระชายายามอยู่ในตำหนักสมถะเพียงใด? บางครั้งนางก็สวมผ้าหยาบเหมือนเรา นางว่าเสื้อผ้าเหล่านี้ทนทานต่อสิ่งสกปรกได้เป็นอย่างดี!”

คนรับใช้ได้ยินเช่นนี้ก็โล่งใจ

เมื่อทุกคนมาถึงหอริมธาราและเห็นการตกแต่งที่หรูหราของร้านอาหาร พวกเขาก็มิกล้าที่จะเข้าไป

“มัวยืนทำอะไรอยู่? เข้ามาเร็วเข้า! อาหารมาแล้ว ปล่อยให้เย็นจะชืดหมด!”

หลิงอวี๋และหลิงซวนมาถึงก่อนเวลาและยืนอยู่ที่ประตูเพื่อทักทายแขก

หมิ่นกูรีบนำคนรับใช้ทั้งหมดเข้ามา ทันใดนั้น คนรับใช้ของตำหนักอ๋องอี้ก็เต็มห้องโถงชั้นล่าง

เซียวหลินเทียนเชิญอันเจ๋อและเผยอวี้ ขณะที่หลิงอวี๋เชิญหลิงหว่าน อันซิน เจียงอวี้ และพระชายาผิงหนาน พวกเขาเปิดห้องรับรองสองห้องและเตรียมอาหารไว้สองโต๊ะที่ชั้นบน

เมื่อพระชายาผิงหนานมาถึง นางเห็นว่าหลิงอวี๋ได้เชิญคนรับใช้ทุกคนจากตำหนักอ๋องอี้ นางก็ตกใจเช่นกัน แต่นางก็รู้จักรักษามารยาทและไม่แสดงสีหน้าขุ่นเคืองแต่อย่างใด

สิ่งนี้ทำให้หลิงอวี๋มั่นใจมากขึ้นว่าพระชายาผิงหนานสามารถเป็นสหายกับตนได้ หากเป็นพระชายาองค์อื่น คงจะรังเกียจหากเห็นนางรับประทานอาหารร่วมกับคนรับใช้!

ในทางกลับกัน เผยอวี้ไปที่ห้องส่วนตัวข้าง ๆ กับเซียวหลินเทียนและกล่าวคำกึ่งล้อเล่นและกึ่งเหน็บแนมเมื่อเขาเข้ามา

“อาเทียน ชายาของเจ้ามิธรรมดาเลย! นางรู้วิธีเอาชนะใจผู้คนเสียด้วย!”