บทที่ 668

เผยอวี้เงี่ยหูฟังต่อไป พยายามคาดการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจะได้เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของหลิงอวี๋ให้เซียวหลินเทียนได้เห็น

“เหตุใดพระชายาจึงดุเจ้า?”

คนบนโต๊ะถามอย่างสงสัย

นางรับใช้ตัวน้อยพูดอย่างเมินเฉย “คราวที่แล้วข้ามิสบายแล้วมิได้ไปหาหมอ ข้าเกือบเป็นลมอยู่ในสวน... พระชายาจึงตีข้า ทั้งยังดุด่าข้าด้วย!”

“นางบอกว่า เส้นผมและผิวหนังของร่างกายเป็นสมบัติของพ่อแม่ เมื่อเจ็บไข้ก็ควรไปหาหมอให้ทันเวลา หากยังชักช้า มีแต่จะทำให้อาการทรุดหนัก!”

“นางดุที่ข้ามิดูแลตัวเอง นางว่าผู้ใดจะเสียใจที่สุดหากข้าทำร้ายตัวเองเช่นนั้น”

นางรับใช้ตัวน้อยหัวเราะคิกคักและพูดว่า “ข้าถูกนางดุจนร้องไห้... เดิมที่มีเพียงพ่อแม่ของข้าที่จะสนใจว่าข้าจะเป็นหรือตาย!”

“ถึงแม้พระชายาจะดุด่าข้าอย่างรุนแรง แต่ข้ารู้ว่านางทำเพื่อตัวข้าเอง!”

“ต่อมา พระชายาก็บอกให้ข้ากลับไปพัก อีกทั้งยังมอบใบเทียบยาให้แก่ข้าด้วย นางขอให้พี่หญิงสุ่ยหลิงจัดเตรียมยาและมอบให้ข้าอีก! นอกจากนี้ยังมิหักเบี้ยหวัดของข้าอีกด้วย!”

“พระชายากล่าวว่า ตราบใดที่ทุกคนในตำหนักป่วยก็สามารถลาป่วยได้ และจะไม่มีการหักเงินรายเดือนเว้นแต่จะแกล้งป่วยเท่านั้น!”

คนรับใช้คนหนึ่งตะโกน “ที่พระชายาขอให้หมิ่นกูบอกกฎใหม่นี้แก่พวกเจ้า ก็เพราะเจ้านี่เอง!”

“ทีแรก ข้ายังนึกสงสัยว่ากฎนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า… เจ้ามิได้ทำงานแล้วจะได้รับเบี้ยหวัดได้อย่างไร!”

“ข้าปวดท้องสาหัสมาสองวันแล้ว แต่มิกล้าขอลาหยุดเพราะกลัวโดนหักเบี้ยหวัดรายเดือน หากข้ารู้ว่าจะไม่ถูกหักเบี้ยหวัดรายเดือน ข้าคงหยุดพักสักหน่อย!”

เผยอวี้พูดไม่ออก นี่คือสิ่งที่นางรับใช้พูดเรื่องที่หลิงอวี๋ดุด่านาง!

นึกว่าจะสามารถฉีกหน้ากากของหลิงอวี๋ได้ ไม่นึกว่าจะเป็นเช่นนี้!

แม้ว่าเขาจะผิดหวังเล็กน้อย แต่เผยอวี้กลับรู้สึกดีเสียยิ่งกว่า

ดูเหมือนว่าหลิงอวี๋จะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ นางมีน้ำใจต่อคนรับใช้และทำให้คนรับใช้ในตำหนักอ๋องอี้สมัครสมานกันได้ นั่นถือเป็นโชคอันดีของเซียวหลินเทียน!

“แม่ทัพเผย ท่านมายืนทำอันใดที่นี่ สุรามิพอหรือ หากมิพอข้าจะขอให้คนนำขวดมาเพิ่ม!”