บทที่ 671

องค์หญิงหกเซียวทงมิได้ถือว่าการเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางที่อันตราย!

จุดประสงค์ของนางนั้นง่ายมาก มีเพียงสองประการเท่านั้น

ประการแรก ใช้การเดินทางนี้เพื่อบ่มเพาะความรู้สึกกับฉินซาน

ประการที่สอง เพิ่มปัญหาให้กับหลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียน

เซียวทงถูกท่านอ๋องเฉิงเฆี่ยนตีไปแล้วห้าครั้ง แม้ว่าจะไม่ได้รุนแรงถึงชีวิต แต่เจ็บปวดมากจนนางต้องนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาสองวันกว่าจะลุกจากเตียงได้

นางไม่เคยถูกทุบตีแบบนี้เลยทั้งชีวิต สิ่งที่ทำให้นางยิ่งโกรธก็คือการถูกทุบตีเยี่ยงนี้… มันขายหน้าไปถึงบ้านท่านยายด้วย!

หากแค้นนี้มิได้ล้างแค้น เซียวทงจะกล้ำกลืนฝืนทนได้เยี่ยงไร!

ดังนั้น เมื่อรู้ว่าฉินชานจะพาเซียวหลินเทียนกับหลิงอวี๋ไปที่ชายแดน เซียวทงจึงรู้สึกประทับใจ

นางไม่สามารถฆ่าหลิงอวี๋ในเมืองหลวงได้ ก็ตามไปก่อกวน ทำให้หลิงอวี๋รักษาผู้ป่วยดี ๆ ไม่ได้ แล้วทำงานที่เสด็จพ่อมอบหมายให้ไม่สำเร็จ

ถึงเวลานั้น ตนเองไม่ต้องลงมือเอง เสด็จพ่อก็จะต้องฆ่านางเป็นแน่!

เซียวทงคิดแล้วไปอ้อนขอเสด็จพ่อให้ตนเองตามเซียวหลินเทียนไป หลังจากพูดจาหว่านล้อมอยู่เป็นเวลานานในที่สุดก็ได้รับความยินยอมจากเสด็จพ่อแล้ว

เซียวทงพานางกำนัลส่วนตัวไปด้วยหลายคนทีเดียว ทั้งยังให้คนไปตามฉินรั่วซือมาด้วย

ที่งานเลี้ยงชมบุปผา หลังจากที่ฉินรั่วซือเห็นว่าเซียวทงกับจ้าวเจินเจินทำแผนการล้มเหลวแล้ว ก็แอบหนีออกไปเงียบ ๆ

แต่ถึงอย่างไรสุดท้ายก็หนีไม่พ้นอยู่ดี!

หลังจากจบเรื่อง เซียวทงก็ตระหนักว่าฉินรั่วซือทิ้งตนเองไว้ตามลำพัง จึงเรียกฉินรั่วซือเข้าไปหา

ฉินรั่วซือไปที่ตำหนักของเซียวทงอย่างตัวสั่น แล้วสิ่งที่มาทักทายนางก็คือการเฆี่ยนตีอย่างเต็มที่จากเซียวทง

เซียวทงเสียเปรียบมากเช่นนี้ จะปล่อยฉินรั่วซือไปได้เยี่ยงไรเล่า!

ฉินรั่วซือถูกเฆี่ยนตีกลับไปก็ไม่กล้าบอกพี่ชายกับแม่ ได้แต่ไปซ่อนตัวอยู่ในห้องส่วนตัวอย่างเงียบ ๆ รักษาตัวจากอาการบาดเจ็บ