บทที่ 672

หลี่ว์จงเจ๋อเดินทางด้วยครั้งนี้ในฐานะผู้ช่วยของฉินซาน!

ตำแหน่งนี้หลี่ว์จงเจ๋อไปทำการขอให้หลี่ว์เซียงช่วยให้ตนได้มา

แรกเริ่มหลี่ว์เซียงไม่เห็นด้วย จึงเอ่ยตรง ๆ “ข้ามีบุตรชายเพียงคนเดียว ตอนนี้ชายแดนอันตรายมาก หากเจ้าไป ก็อาจจะไม่มีชีวิตกลับมาได้อีก!”

“หากเจ้ามีภัยร้ายใด ๆ จะให้ข้าไปอธิบายให้ท่านแม่กับท่านยายของเจ้าฟังเยี่ยงไรเล่า?”

หลี่ว์จงเจ๋อเอ่ยอย่างจริงใจ “ท่านพ่อ ข้าเดินตามเส้นทางของขุนนางฝ่ายบู๊ ตอนแรกท่านพ่อกับท่านยายต่างก็เห็นด้วยกันหมด! ในเมื่อเป็นขุนนางฝ่ายบู๊แล้ว เช่นนั้นก็จะต้องมีกระทบกระทั่งในสนามรบอย่างหลีกเลี่ยงมิได้อยู่แล้วสิขอรับ!”

“ท่านพ่อ ท่านดูเถิดว่า ในราชสำนักยามนี้ขาดแคลนขุนนางฝ่ายบู๊ โรคระบาดครั้งนี้องค์จักรพรรดิยังต้องให้ท่านอ๋องอี้ที่ขาทั้งสองข้างไม่คล่องตัวออกไปรับผิดชอบหน้าที่นี้เลย!”

“ลูกมิกล้าเอ่ยว่าราชสำนักอยู่มิได้หากไม่มีลูก แต่หากทุกคนคิดถึงแต่ความปลอดภัยของตนเอง แล้วใครจะปกป้องบ้านเมืองของเราเล่าขอรับ!”

“บอกตามตรง การเดินทางในครั้งนี้ก็เป็นโอกาสของข้าด้วย… หลังจากเสร็จภารกิจกลับมาข้าก็จะเลื่อนตำแหน่งขึ้นอีกได้… ท่านพ่อ ท่านคงมิอยากให้ลูกเป็นแม่ทัพตัวเล็ก ๆ ไปตลอดชีวิตใช่หรือไม่ขอรับ?”

หลี่ว์จงเจ๋อบอกกับหลี่ว์เซียงทั้งเรื่องดีและไม่ดีไปหมดแล้ว หลังจากครุ่นคิดมาทั้งคืน ในที่สุดหลี่ว์เซียงก็ตกลงให้หลี่ว์จงเจ๋อไป

หลี่ว์เซียงผิดหวังกับองค์ชายคังและองค์ชายเว่ยมากจึงได้ตัดสินใจเช่นนี้

ตอนนี้บรรดาโอรสของจักรพรรดิอู่อัน องค์ชายคังกับองค์ชายเว่ยมีความเห็นแก่ตัว คิดแต่จะเอาชนะใจผู้คนและต่อสู้แย่งชิงอำนาจเพื่อตนเองเท่านั้น

มีเพียงท่านอ๋องอี้เท่านั้นที่ใส่ใจประชาชนจริง ๆ หากขาของท่านอ๋องอี้สามารถรักษาให้หายขาดได้ เขาจะต้องเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตำแหน่งองค์รัชทายาท

ตระกูลหลี่ว์อยากจะไปได้ไกลกว่านี้ การที่หลี่ว์จงเจ๋อเดินทางติดตามเซียวหลินเทียนในครั้งนี้ ถือเป็นโอกาสที่ดีที่สุดจริง ๆ

คืนก่อนที่หลี่ว์จงเจ๋อจะไป หลี่ว์เซียงก็เรียกเขาไปที่ห้องหนังสือ แล้วสองพ่อลูกก็คุยกันทั้งคืน

หลี่ว์เซียงอธิบายการวิเคราะห์ของเขาเกี่ยวกับพวกองค์ชายในราชสำนัก ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ในราชสำนัก และแม้กระทั่งอันตรายที่พวกเขาอาจเผชิญระหว่างทางให้หลี่ว์จงเจ๋อฟัง

หลี่ว์จงเจ๋อตั้งใจฟังอยู่ตลอด จนกระทั่งรุ่งสางเห็นดวงตาแดง ๆ ของพ่อ หลี่ว์จงเจ๋อก็ตระหนักถึงความตั้งใจดีของพ่อ