บทที่ 674

เมื่อองค์หญิงหกเซียวทงเห็นว่าอู่เวยพูดเช่นนี้ ก็คิดว่าเซียวหลินเทียนทำอะไรตนมิได้จึงพยักหน้า “เช่นนั้นก็พักสักหน่อย!”

นางให้นางกำนัลพยุงตนลงไปหาสถานที่เงียบสงบพักผ่อนสักหน่อย แล้วก็กินขนมที่นางกำนัลเตรียมมาอย่างสบาย ๆ เสียเวลาไปกว่าครึ่งชั่วยามกว่านางจะกลับขึ้นรถม้าแล้วออกเดินทางต่อ

ทางกลุ่มของฉินซานติดตามเซียวหลินเทียนไปอย่างรวดเร็ว เขาคิดว่าเซียวทงจะตามมาก็เลยมิได้ใส่ใจอะไร

ภารกิจการเดินทางในวันที่สองนั้นหนักหนากว่าเดิม เซียวหลินเทียนวางแผนที่จะไปให้ถึงจุดพักอาศัยให้กลุ่มของพวกเขาได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม ดังนั้นกลุ่มใหญ่จึงไม่พักผ่อนในช่วงเวลาอาหารเย็น แล้วเร่งไปให้ถึงจุดพักอาศัยก่อนมืด

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงจุดพักอาศัยแล้ว ฉินชานจึงหันหลังไปมองอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เห็นกลุ่มของเซียวทง

เส้นทางนี้เต็มไปด้วยถนนบนภูเขา ไม่มีการอยู่อาศัยของผู้คนอยู่เลย

ฉินชานเห็นว่ากลุ่มของเซียวทงยังตามไม่ทันก็ทั้งกังวลทั้งโกรธ

เขากังวลว่าหากไม่รอเซียวทงแล้วมีอะไรเกิดขึ้นจะทำให้ท่านอ๋องอี้ลำบากจนถูกองค์จักรพรรดิตำหนิเอาได้

ในขณะที่กำลังตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หลี่ว์จงเจ๋อก็เร่งม้ามาข้างหน้า

“แม่ทัพฉิน บอกกับท่านอ๋องอี้เถิด! เราควบคุมองค์หญิงหกมิได้ แต่ท่านอ๋องอี้เป็นผู้บัญชาการสูงสุด ให้เขาจัดการจะดีกว่า!”

ฉินชานเองก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล จึงเร่งขี่ม้าตามรถม้าของเซียวหลินเทียนไปจนทัน

“ท่านอ๋อง รถม้าขององค์หญิงหกยังตามมามิทันเลยพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมกังวลเล็กน้อยเลยอยากจะกลับไปดู ท่านอ๋องโปรดตัดสินใจเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนได้ยินเข้าก็ตะลึง เขาคิดว่าเมื่อครู่พวกฉินชานมิได้รับอนุญาตให้พักผ่อน ก็ไม่น่าจะคลาดกันไปได้

ไหนเลยจะคิดว่ากลุ่มฉินซานมิได้คลาดกัน แต่องค์หญิงหกกลับคลาดหายไป!

สีหน้าของเขาดูมิสู้ดีทันที นี่แค่วันแรกองค์หญิงหกก็ทำตัวไม่ดีกับตนแล้ว!

วันต่อ ๆ ไปยังมีอะไรให้ทำอีกมากมาย หากจะต้องรอองค์หญิงหกเช่นนี้ทุกครั้ง เช่นนั้นตนจะเป็นผู้นำกลุ่มนี้ไปได้เยี่ยงไรกัน!

“เจ้าพาคนกลับไปดูเถอะ!”

เซียวหลินเทียนตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้าไปบอกเซียวทงว่า หากจะตามข้าไป ก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งทางการทหาร มิเช่นนั้นก็ให้นางไสหัวกลับไป!”

“หากนางมิยอมไป เจ้าก็มัดนางไว้บนม้าแล้วพานางมาที่นี่!”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง!”