บทที่ 675

หัวหน้าโจรทั้งสองมองหน้ากัน จากนั้นก็แยกกันไปดำเนินการ

หัวหน้าคนหนึ่งพาคนไปดักจากด้านหน้า ส่วนอีกคนไปดักพวกเขาระหว่างทาง

ขณะที่รถม้าของเซียวทงกำลังเคลื่อนไปอยู่นั้น ก็ได้ยินคนขับรถม้าที่อยู่ด้านหน้าตะโกน

“หัวหน้าองครักษ์ มาดูทางนี้เร็ว มีต้นไม้โค่นข้างหน้า ขวางทางเราอยู่!”

อู่เวยเกือบจะหลับอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงตะโกนเรียกก็เลยต้องขี่ม้าไปดูข้างหน้า

ในขณะนั้นเอง ก็มีโจรสิบกว่าคนวิ่งออกมาจากริมทางถนนบนภูเขาแล้วตะโกนเสียงดังบุกเข้ามา

โจรคนหนึ่งเห็นว่ารถม้าขององค์หญิงหกเป็นรถที่หรูหราที่สุดในขบวนรถม้า จึงพาพวกพี่น้องบุกเข้าไป

“เกิดอะไรขึ้น?”

เซียวทงได้ยินเสียงตะโกนอันวุ่นวายก็ตะโกนอย่างรำคาญ

ยังมิทันสิ้นเสียงก็รู้สึกได้ว่าตัวรถสั่น จากนั้นม่านรถก็ถูกเปิดออก ชายที่มีหนวดเครายาว สวมเสื้อผ้าสกปรกมีกลิ่นเหม็นปรากฏตัวที่ประตูรถม้า

เขาถือมีดอยู่ พร้อมทั้งเลือดบนมีดที่ยังคงหยดอยู่ด้วย...

“กรี๊ด…”

ฉินรั่วซือกับพวกนางกำนัลหลายคนเห็นเข้าก็กรีดร้องทันที จากนั้นก็ถอยไปขดตัวอยู่ด้วยกัน

เซียวทงเองก็ตกใจเช่นกัน แล้วก็ได้ยินอู่เวยตะโกนจากข้างนอก “มีโจรปล้น รีบคุ้มกันองค์หญิงหกเร็วเข้า…”

ทหารองครักษ์หลายคนรีบกรูเข้ามา เซียวทงเห็นชายมีหนวดเคราเข้ามาในรถม้าโดยมิสนใจก็หน้าซีดด้วยความตกใจ แล้วเอื้อมมือไปดึงนางกำนัลที่อยู่ข้าง ๆ มาบังหน้าตนไว้

นางพยายามอย่างเต็มที่ที่ขดตัวให้ตัวเล็ก ๆ เพราะกลัวว่าชายมีหนวดเคราจะเห็นนางเข้า

นางกำนัลที่บังอยู่ข้างหน้าก็กลัวจนตัวสั่น แต่ในรถม้านั้นใหญ่ถึงเพียงนี้ นางไม่สามารถหลบหนีได้เลย

“แม่โฉมงาม… มานี่ ตามข้ามา ข้าจะรักเจ้าเอง!”

ชายมีหนวดเคราลากนางกำนัลออกไปพร้อมรอยยิ้มดุร้ายแล้วกัดหน้านางอย่างแรง นางกำนัลกรีดร้องด้วยความตกใจทันที

“ช่วยด้วย…”