บทที่ 692

เวลานี้เซียวหลินเทียนราวกับเทพเจ้า ร่างสูงใหญ่ของเขาชุ่มโชกกลางสายฝน

ผมของเขาถูกสายฝนชะล้างลงมาจนลู่ติดหน้าผาก แต่เขามิได้ดูน่าอับอายเลยแม้แต่น้อย!

รูปลักษณ์อันสง่างามนั้นทำให้ทุกคนแหงนหน้ามอง

หลิงอวี๋รู้สึกว่าหัวใจของตนกลับมาเต้นอีกครั้งทันที ความรู้สึกหายใจไม่ออกเมื่อสักครู่หายไปในพริบตา!

นางรู้สึกแค่ว่าเซียวหลินเทียนยืนขึ้นเช่นนี้แล้วหล่อมาก!

“ข้ามิเป็นไร… ฆ่า…”

เสียงร้องคำรามที่สั่นสะเทือนฟ้าดินของเซียวหลินเทียน แล้วยังมีเรื่องที่เขาลุกขึ้นยืนได้แล้วก็ช่วยยกระดับจิตใจของเหล่าองครักษ์ทันที

เมื่อจ้าวซวนและลู่หนานเห็นเซียวหลินเทียนร้องคำรามด้วยความโกรธออกมาก็รู้เลยว่าเขาไม่เป็นไรจริง ๆ

“ไปเร็ว…”

จ้าวซวนเปลี่ยนความกังวลใจที่มีต่อเซียวหลินเทียนเมื่อกี้นี้เป็นแรงกระตุ้น เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งและแทงนักฆ่าทั้งซ้ายและขวา!

ลู่หนานและคนอื่น ๆ รู้เรื่องที่หลิงอวี๋ทำการรักษาขาของเซียวหลินเทียนแล้ว แต่เมื่อกี้กังวลใจมากไปจนลืมว่าเซียวหลินเทียนสามารถเดินได้แล้ว

บัดนี้มองเห็นว่าเซียวหลินเทียนลุกขึ้นแล้ว พวกเขามีเพียงความคิดเดียว ในที่สุดท่านอ๋องของพวกเขาสามารถลุกขึ้นยืนได้จริง ๆ แล้ว!

“ฆ่ามัน…”

ลู่หนานไม่จำเป็นต้องคอยดูแลเซียนหลินเทียนอีกต่อไป เขาจึงพุ่งเข้าไปในกลุ่มนักฆ่าพร้อมดาบในมือ

ฉินซานและหลี่ว์จงเจ๋อไม่รู้ความจริงข้อนี้ ครั้นพอเห็นเซียวหลินเทียนถือดาบก็กลัวว่าเขาจะทรงตัวได้ไม่มั่นคง จึงพากันวิ่งเข้ามาช่วยประคองเซียวหลินเทียน

“ท่านอ๋อง พวกเราจะประคองท่านนั่งลง!”

“ไม่ต้อง ข้ายังทนไหว!”

เซียวหลินเทียนจะยอมนั่งลงได้ที่อย่างไรกัน เขาสะบัดมือฉินซานออกแล้วกล่าวอย่างเย็นชา

“เอาชนะโดยเร็ว… ไม่รู้ว่าพวกมันยังมีกำลังเสริมอีกหรือไม่ ฆ่ากลุ่มนี้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”

เขาเซไปสองสามก้าวแล้วรีบรุดเข้าไปในกลุ่มนักฆ่า