บทที่ 691

หัวหน้ากระโจนเข้ามา พลังของดาบอันแหลมคมชี้ไปที่คิ้วของเซียวหลินเทียน

เซียวหลินเทียนเอนตัวไปด้านหลัง เขาหลบดาบนี้โดยใช้ประโยชน์จากการขยับรถเข็น แล้วใช้ดาบแทงออกมาจากหลังมือ

แต่หัวหน้าก็หลบได้อย่างว่องไว

เซียวหลินเทียนชักดาบอีกเล่มออกมา ทันทีที่ดาบกำลังจะแทงเข้าไปที่ท้องหัวหน้า เขาก็หลบได้อีกครั้ง

“กล้าดีอย่างไรมาท้าทายตัวข้าผู้สูงส่งด้วยทักษะดาบเช่นนี้!”

หัวหน้าถากถางและแทงเซียวเทียนหลินอีกครั้ง เซียวเทียนหลินนั่งอยู่บนรถเข็นจึงมิอาจหลบเลี่ยงได้ เขาทำได้เพียงใช้ดาบของเขาต่อสู้อย่างหนักเท่านั้น

หลี่ว์จงเจ๋อต่อสู้กับศัตรูพร้อมกับมองทางเซียวเทียนหลินอย่างกังวล

อ๋องอี้เสียเปรียบเพราะขาของเขาใช้การมิได้ หากว่าเขาสามารถลุกขึ้นยืนได้ เช่นนั้นคงจะมิเป็นฝ่ายถูกกระทำถึงเพียงนี้

ช่วงเวลาสั้น ๆ เซียวหลินเทียนและหัวหน้าต่อสู้กันไปมามากกว่าสิบกระบวนท่า ทว่ายังมิปรากฏผู้ชนะ

หัวหน้าอาศัยความจริงที่ว่าร่างที่นั่งอยู่บนรถเข็นของเซียวเทียนหลินไม่มีความยืดหยุ่นมากพอถึงยันไว้ได้นานขนาดนี้ เขาเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ

ในเวลาเดียวกันก็แอบตกใจด้วยเช่นกัน คิดมิถึงเลยว่าวิทยายุทธของเซียวหลินเทียนจะร้ายกาจถึงเพียงนี้!

โชคดีที่ขาของเขาพิการ มิเช่นนั้นตนเองคงไม่มีวันเป็นฝ่ายได้เปรียบ

เมื่อเห็นว่าคนของตนล้มลงพื้นหลายคนแล้ว หากยังมิจัดการเซียวเทียนหลินอีก พวกเขาจะต้องสูญเสียอย่างหนัก

หัวหน้าตัดสินใจในทันทีว่าจะฉวยโอกาสหลบโดยกระโดดไปข้างหลังเซียนหลินเทียน

ครั้งนี้เขาไม่ได้โจมตีเซียวหลินเทียน แต่ใช้ดาบแทงใส่วงล้อรถเข็นของเซียวหลินเทียนโดยตรง

ขอเพียงรถเข็นของเซียวเทียนหลินพัง เขามิอาจขยับได้ เช่นนั้นก็เป็นการปล่อยให้ตนถูกฆ่ามิใช่หรือ?

ดาบที่คมกริบจนตัดเหล็กได้ราวกับตัดดินเหนียวของหัวหน้าฟันลงไปอย่างต่อเนื่องหลายครั้ง รถเข็นของเซียวหลินเทียนส่งเสียงดังแกร๊งแล้วก็พังลง ตัวของเขาล้มลงในโคลนอย่างแรง

“อ๋องอี้… ครั้งนี้หากท่านมิตาย ข้าจะยอมใช้แซ่ท่าน…”

หัวหน้ากระโจนเข้าใส่พร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย และแทงดาบของเขาตรงไปที่หัวใจของเซียวหลินเทียน

“คุ้มครองท่านอ๋อง…”

ท่านจินต้า หลี่ว์จงเจ๋อแล้วยังมีหลิงอวี๋ที่รีบกลับมาทันที่เห็นพร้อมกับร้องตะโกนขึ้น

หลี่ว์จงเจ๋อและเฉาอี้รีบวิ่งไปหาเซียวหลินเทียนตามสัญชาตญาณ ทว่าเหล่านักฆ่ากลับใช้ดาบขวางทางคนทั้งหลายเอาไว้