บทที่ 718

หลิงอวี๋รีบไปตรวจดูแล้วพบว่าเขามีตุ่มน้ำแผลพุพองที่คอด้วย

หลิงอวี๋ทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด หลี่เฉียงผู้นี้ นางบอกให้เขามาหานางทันทีที่รู้สึกไม่สบาย แต่เขากลับไม่ฟังและยืนกรานจนทำให้อาการป่วยแย่ลง

คนเช่นนี้มิเห็นโลงศพมิหลั่งน้ำตาจริง ๆ!

แม้ว่านางจะโกรธ แต่ก็ยังให้หลู่ชิ่งนำยามาป้อนเขาอยู่ดี

หลี่เฉียงเพิ่งป่วยวันนี้ บางทีตำรับยาของตนอาจได้ผลกับเขา

ด้านนอก หมอเฉินจากโรงหุยชุนกำลังปรึกษาเรื่องตำรับยากับหมอหานและหมอเฝิง จู่ ๆ ลูกศิษย์ของหมอเฉินก็เข้ามาพร้อมซองยา พลางลากหมอเฉินไปด้านข้าง

ลูกศิษย์กระซิบอะไรบางอย่าง แล้วจู่ ๆ คำว่ายาปลอมก็เข้ามาในหูของหมอเฝิง ใจของเขาก็สั่นทันที พลางตะโกน “หมอเฉิน เขาบอกอะไรกับเจ้า?”

“เหตุใดข้าได้ยินว่ามียาปลอม… หรือเครื่องยาสมุนไพรจะเป็นของปลอมหรือ?”

หมอเฝิงพูดแล้วเดินเข้ามา จากนั้นก็ยื่นมือออกไปแย่งยาจากมือลูกศิษย์เขา

พอหมอเฉินเห็นเช่นนี้ ก็รีบเอื้อมมือออกไปแย่ง พลางเอ่ยอย่างปิดบัง “หมอเฝิง เจ้าได้ยินผิดแล้ว มิได้เป็นเช่นนั้น!”

หมอเฝิงมีหรือจะปล่อยให้เขาแย่งกลับไป เขาหลบหลีกมือนั้นแล้วเปิดห่อยาในมือเพื่อตรวจสอบ

แล้วก็ได้เห็นว่าพวกยาในนั้นเป็นของปลอมทั้งหมด

แม้จะดูเหมือนจริง แต่หากมองดูดี ๆ จะพบว่ามันไม่ใช่เลย!

“หมอเฉิน เจ้ากล้าเอายาปลอมมาหลอกลวงผู้คนหรือ!”

โรงหุยชุนเปิดโดยหมอจางกับท่านลุง ความสัมพันธ์ระหว่างหมอเฝิงกับหมอจางไม่ดี นอกจากนี้หมอจางยังเป็นคนขององค์ชายคังด้วย หากเขาสบโอกาส หมอเฝิงจะต้องฉวยโอกาสกำจัดหมอจางเพื่อองค์ชายเว่ยแน่นอน

“ไป… เราไปหาท่านอ๋องอี้กัน จะปล่อยให้คนหลอกลวงเยี่ยงเจ้าทำร้ายใครไม่ได้!”

หมอเฝิงตะโกนเสียงดัง แล้วหมอเฉินก็ปิดปากพลางกระซิบข้างหูเขา

“อย่าพูดจาไร้สาระนะ… เครื่องยาสมุนไพรนี้มาจากโรงเหยียนหลิง และโรงเหยียนหลิงก็เป็นของพระชายาอ๋องอี้!"