บทที่ 734

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยอมจำนนแล้ว เซียวหลินเทียนก็ผ่อนน้ำเสียงลง

“เช่นนั้นข้าถามสิ่งใด พวกเจ้าต้องตอบตามความจริง มิเช่นนั้นหากข้าตรวจสอบเจอจะไม่มีการผ่อนปรน!”

“ใต้เท้าถามเลยขอรับ ข้าจะบอกท่านทุกอย่าง!” ชายคนนั้นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคว้าโอกาสนี้ไว้

เซียวหลินเทียนจึงเอ่ยถาม “เจ้ามีนามว่าอะไร?”

ชายคนนั้นเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ข้านามว่าหยางเม่า นี่คือน้องชายของข้านามว่าหยางอู่ขอรับ!”

“ครอบครัวใหญ่ทางตะวันตกของหมู่บ้านเจ้าสมรู้ร่วมคิดกับหยางต้าหู่กับทำธุรกิจขายยาทั้งหมดใช่หรือไม่?”

หยางเม่าพยักหน้า แล้วบอกทุกสิ่งที่เขารู้เองโดยที่เซียวหลินเทียนมิต้องถามอีก

หลายปีมานี้หยางต้าหู่สมรู้ร่วมคิดกับข้าหลวงเว่ยโจว มิเพียงแต่ขายอาหาร แร่เหล็ก แต่ยังรวมถึงอาวุธกับสิ่งของต่าง ๆ ที่ฉีตะวันออกขาดแคลนอีกด้วย

การขายเครื่องยาสมุนไพรเริ่มต้นเมื่อโรคระบาดเกิดขึ้นในฉีตะวันออก ครอบครัวใหญ่หลายครอบครัวทางตะวันตกของหมู่บ้านร่วมมือกันรวบรวมเครื่องยาสมุนไพรจากแต่ละที่ทั่วแคว้นมารวมกันไว้ที่เจ่าจวงแล้วขนส่งไปยังฉีตะวันออก

“ใต้เท้า ก่อนหน้านี้ข้ามิรู้ว่าพวกเขาส่งของไปยังฉีตะวันออก ข้ากับพวกชาวบ้านคิดว่าพวกเถ้าแก่ทำการค้ารุ่งเรืองจึงมาให้ตระกูลหยางช่วยงาน!”

หยางเม่าเอ่ยด้วยสีหน้าขมขื่น “หากข้ารู้ว่าพวกเขาสมรู้ร่วมคิดทำเช่นนี้ ข้าจะไม่มีวันช่วยพวกเขาเด็ดขาด!”

หยางเม่าเอ่ยไปเพื่อทำดีไถ่โทษ “ใต้เท้า ข้ารู้เรื่องบัญชี หลายปีที่ผ่านมาข้าได้ช่วยพวกหยางต้าหู่ทำบัญชีทั้งหมด นอกจากที่มอบให้หยางต้าหู่แล้ว ข้ายังแอบเก็บสำเนาไว้กับตัวข้าเองด้วย!”

“อยู่ที่ใด?”

เซียวหลินเทียนดีใจมาก เขากำลังกังวลว่าจะไม่พบหลักฐานใด ๆ ที่แสดงว่าหยางต้าหู่ร่วมมือกับศัตรู แต่เมื่อมีเรื่องเช่นนี้ก็มีหลักฐานแล้วมิใช่หรือ?

หยางเม่าเอ่ยเบา ๆ “ข้ากลัวจะถูกพบจึงซ่อนมันไว้ในรอยแยกบนภูเขา ข้าจะพาท่านไปเอามันประเดี๋ยวนี้ขอรับ!”

เซียวหลินเทียนรีบผิวปากอย่างรวดเร็ว แล้วจ้าวซวนก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้