บทที่ 735

“โฮ่ง ๆๆ...”

ไม่นานก็มีเสียงสุนัขเห่าพร้อมกับเสียงฝีเท้าอันวุ่นวายเร่งรีบมาทางนี้...

“แย่แล้ว ผู้คุ้มกันพบเราแล้ว!”

หยางเม่าตกใจหน้าเสีย พลางเอ่ยอย่างวิตกกังวล “พวกมันเลี้ยงหมาป่าดุร้ายไว้สิบกว่าตัว กลุ่มผู้คุ้มกันมีหน้าไม้เหล็กด้วย เราหนีไม่พ้นหรอก…”

เซียวหลินเทียนกลั้นลมหายใจตั้งสติฟังเสียงฝีเท้า ในกลุ่มนี้มีกันอยู่เกือบยี่สิบคน

รวมกับหมาป่าสิบกว่าตัวแล้ว แม้ว่าเขากับจ้าวซวนจะไม่อ่อนแอในเรื่องของวรยุทธ แต่ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพาหยางเม่าหลบหนีไปได้อย่างปลอดภัย!

อีกทั้งเขามาที่นี่เพื่อรวบรวมหลักฐาน แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีหลักฐานแล้ว แต่หลิงอวี๋กับกองทัพที่เหลือก็ยังคงอยู่ในเจ่าจวง ฉินซานก็ถูกตนย้ายไปเป็นสายสืบที่เว่ยโจว เผยอวี้ก็ได้รับบาดเจ็บอีก!

หากที่อยู่ของพวกเขาถูกเปิดเผยตอนนี้ ตนกับจ้าวซวนยังมีเวลาแจ้งให้หลิงอวี๋กับคนอื่น ๆ ทราบหรือไม่?

หากหยางต้าหู่รู้ว่าการกระทำนี้ในครั้งนี้ตนออกโรงด้วยตัวเองเล่า...

ขอเพียงหยางต้าหู่ส่งคนมาปิดกั้นทางกลับไปเจ่าจวงของตนเอง แล้วระดมกองกำลังของช้าหลวงเว่ยโจวกับแม่ทัพเซี่ยมา ก็ทำให้พวกเขาแยกกันแล้วโจมตีได้!

ตอนนี้ศัตรูแข็งแกร่งกว่าตน วิธีเดียวที่จะได้ชัยชนะในตอนสุดท้ายคือการหลีกเลี่ยง เพื่อลดความระวังตัวของพวกหยางต้าหู่!

เช่นนั้นก็ไม่สามารถให้พวกเขารู้ได้ว่าเขามาที่นี่ด้วยตัวเอง!

เมื่อเห็นว่าเสียงเห่าของสุนัขกับฝีเท้าเหล่านั้นเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ เซียวหลินเทียนก็มองที่เท้าของเขา พลางนึกถึงสิ่งที่เสี่ยวอู่กับหยางเม่าบอก

ด้านล่างหลุมศพคือลำธารภูเขา ถ้าตามน้ำไปก็จะอ้อมกลับไปได้...

แม้ว่าด้านล่างจะมีศพผู้ป่วยโรคระบาดอยู่ หากสัมผัสก็จะติดเชื้อโรคระบาดเอาได้ แต่เวลานี้เซียวหลินเทียนไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!

“กระโดดลงไป…”

เซียวหลินเทียนตัดสินใจทันที

ยังคงมีโอกาสรอดชีวิตหลังจากกระโดดลงไปใต้หลุมศพ แต่หากที่อยู่ของพวกเขาถูกเปิดเผย หลิงอวี๋กับคนอื่น ๆ จะตกอยู่ในอันตราย!