บทที่ 742

หลิงอวี๋มิได้ตื่นตระหนก นางแค่รู้สึกว่าการกระทำของเซียวหลินเทียนนั้นมิเหมาะสม

หลังจากได้ยินสิ่งท่านจินต้าบอก นางก็สงบลงพลางเอ่ย “การทดสอบเป็นเพียงการเคลื่อนไหวครั้งเดียว มีความเป็นไปได้อีกอย่าง คือพวกเขาแกล้งทำเป็นผู้ป่วยโรคระบาด เพราะอยากจับพวกเราไปข่มขู่ท่านอ๋อง!"

“แต่แม้ว่าเราจะรู้แผนการร้ายของพวกเขา ก็ต้องปล่อยให้พวกเขาเข้ามา มิเช่นนั้นยิ่งอยากปกปิดก็จะกลายเป็นเปิดเผยออกไป!”

ท่านจินต้าพยักหน้า ชื่นชมหลิงอวี๋ที่คิดถึงเรื่องนี้ได้ขึ้นมา

“แต่หากให้พวกเขาเข้ามา เช่นนั้นความปลอดภัยของพระชายาจะทำเยี่ยงไรเล่า?”

หลี่ว์จงเจ๋อเอ่ยอย่างกังวล “เรามิสามารถปล่อยให้ท่านกระโดดเข้าไปทั้งที่รู้ว่ามันเป็นกับดักได้หรอก!”

หลิงอวี๋มองไปทางท่านจินต้า “ให้พวกเขาเข้ามาก่อนเถิด! ท่านอ๋องกับจ้าวซวนน่าจะกำลังกลับมาแล้ว พวกเราแค่ต้องถ่วงเวลาพวกเขาไว้สักพัก รอให้ท่านอ๋องกลับมาก็พอแล้ว!”

“ตระกูลหยางคงแค่สงสัยว่ามีสายลับ ไม่มีหลักฐานอะไรพวกเขาก็มิกล้าทำอะไรบุ่มบ่ามหรอก เพราะว่าท่านอ๋องก็เป็นองค์ชาย มิใช่คนธรรมดาสามัญ!”

“พวกเรามีกันตั้งหลายคน หากพวกเขาจะฆ่าพวกเรา เพียงส่งเสียงออกมาก็ดังมากแล้ว ข้าหลวงเว่ยโจวมิกล้าที่จะยอมจำนนต่อศัตรูอย่างเปิดเผยเช่นนี้หรอก!”

ท่านจินต้าพยักหน้า “พระชายาพูดถูก เพราะตระกูลหยางกับข้าหลวงเว่ยโจวล้วนมีสมาชิกในครอบครัว หากมิถูกบังคับให้ไปจนถึงทางตันพวกเขาก็จะเพียงทำเหมือนทุกอย่างปกติดี และจะพยายามปกปิดความผิดของตนเองไว้!”

หลี่ว์จงเจ๋อยังคงกังวลอยู่ “เช่นนั้นหากพวกเขาต้องการลักพาตัวพระชายาเล่า!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างใจเย็น “หออักษรรับไว้เฉพาะผู้ป่วยติดเชื้อเท่านั้น แม้ว่าพวกเขาจะมีมากกว่าสิบคน เราก็มิสามารถปล่อยให้พวกเขาเข้ามาทั้งหมดได้! ข้าจะไปคัดแยกแล้วให้เฉพาะผู้ป่วยติดเชื้อเข้ามาเท่านั้น!”

“เดี๋ยวก่อน!” ทันใดนั้นท่านจินต้าก็มีความคิดหนึ่ง “คนเหล่านั้นรู้แค่ว่าพระชายาตามมาด้วย แต่พวกเขามิเคยเห็นกับตาของตัวเองว่าพระชายารูปร่างเป็นเช่นไร ให้เถาจื่อแกล้งปลอมเป็นพระชายาเถิด!”

“พระชายาก็แสร้งทำเป็นนางรับใช้ของนางไป! เช่นนี้แม้ว่าพวกเขาจะลงมือ เถาจื่อก็มีวรยุทธ ไม่มีทางโดนพวกเขาจับไปได้ง่าย ๆ!”

“นี่เป็นความคิดที่ดีทีเดียว! พระชายาหาอย่าได้คัดค้านเลย มิเช่นนั้นหากมีบางอย่างเกิดขึ้นกับท่าน ท่านจะให้เราอธิบายเรื่องนี้ให้ท่านอ๋องฟังเยี่ยงไรกัน!”

หลี่ว์จงเจ๋อเห็นด้วย