บทที่ 743

เมื่อหยางหมิงเห็นพระชายาอ๋องอี้มา ดวงตาของเขาก็เป็นประกายแล้วส่งสัญญาณให้คนของเขาหยุด

“ท่านอ๋องอี้เล่า?” หยางหมิงมองไปข้างหลังพวกเขา เมื่อมิเห็นท่านอ๋องอี้ก็เอ่ยเสียงขรึม

“เหตุใดท่านอ๋องอี้มิเสด็จมาเล่า? ตระกูลหยางให้ท่านใช้หออักษรโดยหาได้เรียกเงินไม่ ทั้งยังให้ข้าวปลาอาหาร ท่านอ๋องอี้ของพวกเจ้าหยิ่งผยองเช่นนั้นเลยหรือ?”

เถาจื่อติดตามหลิงอวี๋มาเป็นเวลานาน รู้นิสัยของหลิงอวี๋อยู่แล้ว นางเลียนแบบน้ำเสียงของหลิงอวี๋พลางตะคอกด้วยความโกรธ

“เจ้าเป็นใครกัน? กล้าดีเยี่ยงไรถึงพูดกับข้าเช่นนี้?”

“ท่านอ๋องใช่คนที่เจ้าอยากจะเจอเมื่อใดก็ได้รึ? ตัวตนท่านอ๋องของเราเป็นเช่นไรกัน? แค่ผู้ป่วยไม่กี่คนก็อยากจะให้เขามารับด้วยตัวเองรึ?”

“ข้าไว้หน้าพวกเจ้าเพราะข้ามีจิตใจดี มิต้องการให้คนไข้ต้องทนทุกข์ทรมานจึงมาด้วยตนเอง… เหตุใดกัน นี่ยังมิเพียงพออีกรึ? หรือว่าผู้ป่วยของพวกเจ้าสูงส่งยิ่งกว่าพระชายาเยี่ยงข้า?”

หลิงอวี๋ฟังคำพูดของเถาจื่อแล้วอยากจะหัวเราะออกมา ท่าทีของเถาจื่อนั้นแข็งแกร่งมาก!

“ผู้ใดบ้างที่เป็นคนไข้ ขึ้นมาให้นางรับใช้ของข้าตรวจดูเสีย หากได้รับการยืนยันว่าติดเชื้อเราก็จะรับพวกเขาไว้รักษา!”

เถาจื่อเอ่ยอย่างรำคาญ “หออักษรยังมีผู้ป่วยอีกมากที่รอข้าอยู่!”

หลิงอวี๋ก้าวไปข้างหน้าแล้วเอ่ย “ผู้ป่วยอยู่ที่ใดเล่า? ก้าวมาข้างหน้าสิ! พระชายาของเราทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว เมื่อรับผู้ป่วยเช่นพวกเจ้าไว้แล้วนางจะได้ไปพักผ่อนเสียที!"

หยางหมิงถูกเถาจื่อดักคอจนพูดมิออก เขาจ้องมองเถาจื่ออย่างดุร้ายแล้วให้ผู้ป่วยเข้าไปด้วยความโกรธ

หยางหมิงมีหรือจะยอมแพ้เช่นนี้ จุดประสงค์ของเขาคือเพื่อทดสอบว่าท่านอ๋องอี้อยู่ในเจ่าจวงหรือไม่ หากแผนล้มเหลวก็จะลองแผนอื่น

“พระชายาอ๋องอี้ โปรดเชิญท่านอ๋องอี้มาเถิด! ทางนี้พบผู้ป่วยโรคระบาด นายท่านของข้าต้องหารือกับท่านอ๋องอี้ว่าจะทำเยี่ยงไรต่อไป!”

เถาจื่อเอ่ยอย่างเย็นชา “ก่อนหน้านี้พวกเจ้าปฏิเสธท่านอ๋องที่พาคนไปตรวจสอบมิใช่รึ? ไฉนตอนนี้เห็นว่าสถานการณ์ร้ายแรงแล้วก็คิดถึงท่านอ๋องขึ้นมาเชียว?”

“เรื่องที่ท่านอ๋องต้องกังวลมิได้มีเพียงแค่เจ่าจวงของพวกเจ้าเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหมู่บ้านอื่น ๆ ที่ติดเชื้อด้วย! พวกเจ้ารอไปก่อนเถอะ!”