บทที่ 748

เซียวหลินเทียนครุ่นคิด ไม่นานก็คิดแผนขึ้นมาได้

เขาเอ่ยเสียงขรึม “หลิงอวี๋ มียาพิษชนิดใดที่ทำให้ดูเหมือนติดโรคระบาดได้หรือไม่?”

หลิงอวี๋มองเซียวหลินเทียนอย่างแปลกใจ “ท่านจะแกล้งทำเป็นติดเชื้อหรือ?”

“มิใช่ข้า แต่เป็นหยางจื้อฟาง! เขานำกองกำลังออกมา เป็นโอกาสของเราที่จะจับเขาไว้! แต่เรายังต้องรอกำลังเสริม จึงมิสามารถกระชากหน้ากากเขาได้ทันที!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยเสียงขรึม “หากหยางจื้อฟางติดโรคระบาด ข้าสามารถใช้ข้ออ้างที่เว่ยโจวมิสามารถอยู่ได้หากไม่มีเจ้าเมือง แล้วส่งฉินซานไปดูแลเว่ยโจวก่อนชั่วคราว!”

“พวกเขาสามารถโจมตีเราแต่ละคนได้ แล้วเหตุไฉนข้าจะแยกพวกเขาออกจากกันแล้วจัดการมิได้เล่า!”

หลิงอวี๋ใจสั่น พยักหน้าพลางเอ่ย “กักตัวหยางจื้อฟางไว้ที่หออักษรก็ดีเหมือนกัน แต่หม่อมฉันคิดว่ามิเหมาะสมที่จะทำเช่นนั้นในเวลานี้! วันนี้หยางจื้อฟางมิได้เปิดโปงท่าน อาจเป็นเพราะเขาเดาว่าท่านคงมิได้รู้อะไรมาก!”

“แต่หากท่านกักตัวหยางจื้อฟางไว้ ก็เท่ากับบอกพวกเขาว่าท่านได้หลักฐานมาแล้ว!”

“หากเป็นเช่นนี้ แม้ว่าฉินซานจะเข้าไปดูแลเว่ยโจว แต่ท่านก็ต้องแบ่งกำลังให้เข้าไปปราบปรามเว่ยโจวไว้ เรามีกันไม่มาก ถึงเวลานั้นจะดูแลมิทั่วถึงนะเพคะ!”

เซียวหลินเทียนขมวดคิ้ว หลิงอวี๋พูดเรื่องจริง ยามนี้เขาเสียเปรียบที่สุดก็คือมีกองกำลังน้อย และมีหลายสิ่งที่ต้องทำ!

หากไม่พิจารณาทุกอย่างให้รอบคอบ จะต้องเสียหายหนักเป็นแน่!

เซียวหลินเทียนเดินไปเดินมาในห้องพลางครุ่นคิด

หลิงอวี๋กับคนอื่น ๆ มองเขา แล้วก็เป็นกังวล

หลิงอวี๋ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรเกี่ยวกับการใช้กองทหารสู้รบ จึงคิดถึงการต่อสู้ในประวัติศาสตร์ ดูว่ามีอะไรที่สามารถช่วยพวกเขาให้พ้นจากปัญหาได้หรือไม่!

เว่ยโจวกับเจ่าจวงอยู่ห่างกันหลายสิบลี้ สิ่งที่เซียวหลินเทียนกังวลในเจ่าจวงคือพวกชาวบ้านผู้บริสุทธิ์อย่างเช่นหยางเม่า!

แต่ภายนอก สิ่งที่เซียวหลินเทียนกังวลคือการถูกล้อมจากแม่ทัพเซี่ยกับกองทัพชายแดน!