บทที่ 749

ท่านจินต้าฟังคำพูดของเซียวหลินเทียนก็ยังคงกังวลเล็กน้อย “ท่านอ๋อง หากแม่ทัพเซี่ยยังคงต่อต้านต่อ มันจะอันตรายเกินไปสำหรับท่านอ๋องที่นำคนไปเพียงร้อยคนพ่ะย่ะค่ะ!”

หลี่ว์จงเจ๋อยังเอ่ยอย่างกังวล “เมื่อคืนนี้หยางหมิงฉวยโอกาสตอนท่านไม่อยู่ กล่าวหาว่าท่านทำผิดในการหลบหนีไป นี่ก็เป็นการพิสูจน์ว่า คนเหล่านี้ผยองมาก! พวกเขาทำได้ทุกอย่าง!”

เซียวหลินเทียนขมวดคิ้วพลางเอ่ย “พวกเขากล้าทำแม้แต่สมรู้ร่วมคิดกับแคว้นศัตรู ข้าเชื่อว่าพวกเขาทำได้ทุกอย่างจริง ๆ!”

“ด้วยเหตุนี้ เราจะรอให้พวกเขาลงมือมิได้! เราทำได้เพียงชิงลงมือก่อน!”

หลิงอวี๋คิดแบบเดียวกับเซียวหลินเทียนจึงเอ่ย “เรื่องมาถึงขั้นนี้ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว! ทำตามที่ท่านอ๋องบอกเถิด!”

“จริงสิ เรื่องที่ให้เถาจื่อปลอมเป็นหม่อมฉันในวันนี้ก็เป็นวิธีหนึ่ง! ท่านอ๋องหาองครักษ์ที่มีส่วนสูงพอ ๆ กับท่านมาปลอมเป็นท่านสักคน เช่นนี้ก็จะไม่มีใครสังเกตเห็นท่านหลังจากที่ท่านออกไปจากเจ่าจวงอย่างเงียบ ๆ แล้ว! สิ่งนี้สามารถซื้อเวลาให้เราได้!”

“เราปล่อยให้หยางจื้อฟางติดเชื้อโรคระบาดมิได้ ก็ให้หยางต้าหู่ติดเชื้อ หากเราควบคุมหยางต้าหู่ที่เป็นหัวหน้าของหลายตระกูลใหญ่ได้ ทางด้านเจ่าจวงก็จะไม่มีอันตรายแล้ว”

เซียวหลินเทียนพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าข้าจะไปพบหยางจื้อฟางแล้วออกจากเจ่าจวง!”

“แม่ทัพหลี่ว์ ภารกิจที่เจ้ารับผิดชอบคือกุญแจสำคัญในการอยู่รอดของกองทัพเรา เจ้าต้องทำภารกิจให้สำเร็จ!”

หลี่ว์จงเจ๋อรู้ถึงความรับผิดชอบอันหนักหน่วงที่ตนแบกรับอยู่แล้ว และรู้ว่าเซียวหลินเทียนเชื่อใจตนจึงมอบหมายงานสำคัญเช่นนี้ให้

เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านอ๋องหาอย่าได้กังวล แม้ว่าต้องแลกด้วยชีวิตของกระหม่อม กระหม่อมก็จะทำภารกิจให้สำเร็จอย่างแน่นอน!”

เซียวหลินเทียนหยิบแผนที่ออกมา แล้วหารือเรื่องแผนกับพวกเขา ทุกขั้นตอนวางแผนอย่างดี ที่เหลือคือพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้สำเร็จ

กระทั่งหลี่ว์จงเจ๋อกับท่านจินต้าไปเตรียมการ เซียวหลินเทียนก็เอ่ยกับหลิงอวี๋ “หลิงอวี๋ ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทิ้งเจ้าไว้ที่เจ่าจวง เจ้าจะต้องป้องกันตัวเองให้ดี!”

หลิงอวี๋ยิ้มพลางเอ่ย “หม่อมฉันมิใช่คนเดียวที่เหลืออยู่ที่นี่เพคะ หม่อมฉันเข้าใจ! ท่านแค่ทำในสิ่งที่อยากทำเถิด! หม่อมฉันจะให้ความร่วมมือกับพวกเผยอวี้ปกป้องพวกหยางเม่าให้ดีเพคะ!”

เซียวหลินเทียนเม้มปากแล้วมองหลิงอวี๋แต่มิได้พูดอะไรออกมา

วันที่เขาแต่งงานกับหลิงอวี๋ เขาก็ออกจากเมืองหลวงไปเลย ครานั้นเขาเกลียดหลิงอวี๋ จึงเดินทางไปได้โดยมิต้องกังวล!

แต่วันนี้มิรู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกมิสบายใจเมื่อคิดว่าจะต้องทิ้งให้หลิงอวี๋ตกอยู่ในอันตราย

แม้ว่าตนจะเตรียมการมาอย่างดีแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องราวมันจะเป็นไปอย่างที่ตนต้องการหรือไม่?