บทที่ 774

หลิวฮุยถูกตบยังมิหายโกรธ จึงเตะที่ท้ององค์หญิงหกไปอีก

หลังจากเตะนางลงไปที่พื้นแล้ว เขาก็หันไปมองหลิงอวี๋พลางเอ่ยอย่างดุร้าย

“หลิงอวี๋… ฉินซานกับองค์หญิงหกอยู่ในมือของเราแล้ว หากเจ้ายังมิยอมให้จับแต่โดยดี ข้าจะสับพวกเขาเป็นชิ้น ๆ ต่อหน้าเจ้า!”

เซียวทงตะลึง พอตั้งสติได้ก็ตะโกนด้วยความโกรธ “อู่เวย ฆ่าเขาเสีย!”

“เดรัจฉานผู้นี้กล้าตีข้า ข้าต้องการให้มันตาย!”

อู่เวยเห็นการกระทำของหลิวฮุยก็ตกใจ ขณะที่เขากำลังจะชักดาบออกมา ผู้คุ้มกันหลายนายที่ข้าหลวงหยางพามาก็เอาดาบมาจ่อที่คอของเขาแล้ว

อู่เวยตะลึงนิ่งค้างไปทันใดมิกล้าขยับตัว

เซียวทงตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองไปทางข้าหลวงหยาง แล้วก็เห็นข้าหลวงหยางมองตนอย่างเย็นชา

เหงื่อเย็นผุดออกมาบนหลังของเซียวทงทันที นางเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ขะ… ข้าหลวงหยาง พวกเจ้าคิดทำสิ่งใด?”

“ทำสิ่งใด? ข้าคาดหวังให้เจ้ายึดอำนาจทางการทหารของท่านอ๋องอี้! แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าเจ้าเป็นขยะที่ไร้ประโยชน์! แม้แต่พระชายาอ๋องอี้เจ้ายังจัดการมิได้ ข้าเก็บเจ้าไว้จะมีประโยชน์อันใดเล่า!”

ข้าหลวงหยางยิ้มอย่างเย็นชา

เสียน้ำลายคุยไปมากมาย เสียเวลาไปก็มิน้อย เขาไม่มีเวลามาพูดเรื่องไร้สาระกับพวกเขาที่นี่หรอก!

“ใครก็ได้ มัดองค์หญิงหกกับฉินซานไว้ที่หน้ารถม้า พวกเราโจมตี!”

คนของหลิวฮุยมัดองค์หญิงหกกับฉินซาน และพวกอู่เวยไว้กับรถม้าหลายคัน จากนั้นก็ตาม ๆ กันไปข้างหน้า คนของพวกเขาที่ซ่อนตัวอยู่หลังรถม้า ก็ค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า

หลิงอวี๋เห็นแล้วก็ตกตะลึง ลู่หนานเองก็ตะลึงไปเช่นกัน

พวกเขาจะสามารถสั่งให้พลธนูยิงธนูได้หรือ?

เช่นนั้นคนแรกที่จะถูกยิงเข้าเต็ม ๆ ก็คือองค์หญิงหกกับฉินซานน่ะสิ

เซียวทงกับฉินซานถูกมัดไว้ด้วยกัน ฉินซานยังคงหมดสติอยู่ และเลือดตรงแขนที่ขาดของเขาก็ค่อย ๆ เปื้อนที่ชุดของเซียวทงแล้ว

เซียวทงกลัวแทบตาย ตอนนี้นางเสียใจมาก เหตุใดนางมิเชื่อคำพูดของฉินซานแต่กลับเชื่อข้าหลวงหยาง!