บทที่ 775

“พระชายา ออกคำสั่งเถิด!”

ลู่หนานก็ตาแดงเช่นกัน เขาเองก็ลงมือกับฉินซานไม่ลง

แต่เขาติดตามเซียวหลินเทียนมาหลายปีแล้ว รู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ หากเป็นตนก็คงเลือกเสียสละตัวเองเพื่อช่วยทุกคน!

ลู่หนานเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “แม่ทัพฉินเป็นวีรบุรุษ เขาเลือกที่จะเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องพวกเรา! เราควร… ทำตามที่เขาปรารถนา..."

หลิงอวี๋ก็รู้ดีว่าในสถานการณ์วิกฤติ หากคนของข้าหลวงหยางบุกเข้ามา พวกเขาจะถูกกำจัดทั้งหมด

นางจ้องมองฉินซาน แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้น...

ฉินซานแย้มรอยยิ้มให้นาง รอยยิ้มนั้นช่างโล่งใจ มีความสุข เป็นความรักที่อธิบายมิได้เลย...

เขากำลังจะตาย เขามิอยากปิดบังความรักที่เขามีต่อหลิงอวี๋อีกต่อไปแล้ว!

......

ในเวลานี้ เซียวหลินเทียนยังอยู่ห่างออกไปสามสิบกว่าลี้

การเดินทางของพวกเขาก็มิราบรื่นเช่นกัน

จ้าวซวนกับเขาแบ่งทหารออกเป็นสองกลุ่ม แล้วพาคนไปจัดการกับเส้นทางแม่น้ำก่อน

แม่ทัพเซี่ยส่งคนหลายร้อยคนไปช่วยบรรเทาภัยพิบัติ

เซียวหลินเทียนให้เฉาอี้พาคนไปที่คลังเก็บพืชผลในเว่ยโจว แล้วจุดไฟล่อคนของแม่ทัพเซี่ยหลายร้อยคนออกไป

แต่ยังมีทหารเกือบพันนายประจำอยู่ในค่ายทหาร

เซียวหลินเทียนพาคนเข้าไปใกล้ค่ายทหาร ก็เห็นแม่ทัพเซี่ยพากองทัพขนาดใหญ่รีบเร่งไปที่เมืองเว่ยโจว

สายลับที่เซียวหลินเทียนส่งมากลับมารายงานว่าแม่ทัพเซี่ยได้รับจดหมายจากข้าหลวงหยางจึงมุ่งหน้าไปเว่ยโจวแล้ว

เซียวหลินเทียนมิรู้ว่าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้น หรือว่าฉินซานยึดเว่ยโจวได้แล้ว แม่ทัพเซี่ยจึงได้รีบไปสมทบ?

แต่ทางด้านตน หลี่ว์จงเจ๋อยังมิได้เชิญกำลังเสริมจากแม่ทัพกู่เลย พวกเขารวมกับคนของฉินซานแล้ว มีประมาณสามร้อยคน

จะสามารถเอาชนะกลุ่มของแม่ทัพเซี่ยที่มีคนเกือบพันคนได้หรือ?

ขณะที่เซียวหลินเทียนกำลังคิด สายลับก็รีบกลับมารายงาน

“ท่านอ๋อง แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ แม่ทัพฉินมิได้ยึดเว่ยโจว เขาถูกข้าหลวงหยางจับตัวไป! และข้าหลวงหยางยังพาเขากับองค์หญิงหกไปที่เจ่าจวงด้วย!”