บทที่ 776

ดีที่พวกเขาโชคดีมากแซงหน้าแม่ทัพเซี่ยได้

เซียวหลินเทียนขี่ม้ามาล่วงหน้า ถือโอกาสสำรวจภูมิแคว้นไว้แล้ว

กระทั่งกลุ่มของตนตามทัน เซียวหลินเทียนก็สั่งให้ทุกคนแบ่งม้าศึกส่วนหนึ่งออกทันที แล้วมัดหญ้าไว้กับม้า

เซียวหลินเทียนแบ่งคนยี่สิบกว่าคนออกเป็นสองกลุ่ม

กลุ่มหนึ่งเฝ้าอยู่ข้างหน้า รอให้คนของแม่ทัพเซี่ยเข้ามาในวงล้อม จากนั้นก็งัดก้อนหินขนาดใหญ่จากภูเขากลิ้งลงมาใส่พวกเขา

อีกกลุ่มหนึ่งวิ่งไปทางด้านหลัง สกัดกั้นกลุ่มที่หนีไปด้านหน้า

ส่วนผู้คุมม้าก็เฝ้าอยู่จุดตรงกลาง รอให้คนของแม่ทัพเซี่ยบุกมาที่ตรงกลาง

เซียวหลินเทียนจัดการทุกอย่างเสร็จ คนของแม่ทัพเซี่ยก็มาถึงตีนเขาแล้ว

เซียวหลินเทียนกับคนที่เหลือไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ รอให้แม่ทัพเซี่ยก้าวเข้าหากับดักของตนทีละก้าว

จะสำเร็จหรือล้มเหลวนั้นขึ้นอยู่กับสิ่งนี้ แต่เซียวหลินเทียนทำได้เพียงชนะเท่านั้น!

เขาต้องต่อสู้อย่างรวดเร็วเพื่อจัดสรรกำลังคนไปสมทบหลิงอวี๋กับเผยอวี้...

……

แม่ทัพเซี่ยอายุเกือบห้าสิบปี เขาใช้เวลาครึ่งแรกของชีวิตเหมือนกับท่านอดีตเสนาบดี อุทิศตนให้กับฉินตะวันตก

แต่เมื่อตำแหน่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จิตใจคนก็ล้วนหย่อนลง

ครั้นตระกูลหยางเริ่มมาตีสนิทตนแม่ทัพเซี่ยก็มิได้ใส่ใจ คิดว่าการได้รับผลประโยชน์บางอย่างจากตระกูลหยางให้ตนสะดวกสบายก็หาได้เห็นจะเป็นอะไรไม่

ชีวิตที่ประจำการอยู่ที่ชายแดนนั้นยากลำบากอยู่แล้ว การให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีก็มิได้ผิดอะไร

ต่อมาตระกูลหยางให้เงินมากขึ้นเรื่อย ๆ แม่ทัพเซี่ยมีชีวิตที่ดี ครอบครัวของเขาก็มีความสุขเช่นกัน แม่ทัพเซี่ยก็ยิ่งรู้สึกว่าตระกูลหยางนั้นมีศีลธรรม

จนกระทั่งคนของแม่ทัพเซี่ยยึดพืชผลได้จำนวนหนึ่ง แม่ทัพเซี่ยถึงพบว่าตระกูลหยางได้ขายพืชผลให้กับฉีตะวันออกจริง ๆ

ในเวลานั้น แม่ทัพเซี่ยยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่ จึงหวาดกลัวจนเหงื่อออกทั้งตัว

หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยไป มันเป็นความผิดโทษประหารเก้าชั่วโคตรเชียวนะ!