บทที่ 777

แม่ทัพเซี่ยกังวลมากจนควบม้าเข้าไปในวงล้อมของเซียวหลินเทียนโดยไม่รู้ตัว

เขามิได้สังเกตว่ามีสิ่งใดผิดปกติ จนกระทั่งกลุ่มของตนครึ่งหนึ่งวิ่งเข้าไปในวงล้อม ทันใดนั้นก็บนภูเขาก็มีเสียงร้องนับมิถ้วนดังมา จากนั้นก้อนหินขนาดใหญ่หลายก้อนก็ตกลงมาจากท้องฟ้าถล่มลงมาทันที

แม่ทัพเซี่ยที่อยู่ข้างหน้าเห็นว่าสถานการณ์มิดีจึงลงแส้ที่ก้นม้าอย่างดุร้าย

ม้าควบไปข้างหน้าอย่างเจ็บปวด แม่ทัพเซี่ยไปได้มิไกล ก้อนหินขนาดใหญ่ก็หล่นมากระแทกพื้น

ทหารกับรองผู้บัญชาการที่ตามมาด้านหลังโชคมิดีนัก บางคนถูกก้อนหินขนาดใหญ่กระแทกใส่ จนผิวหนังกับเนื้อของพวกเขาฉีกขาดทันทีแล้วก็อยู่ที่นั่น

รองผู้บัญชาการถูกกระแทกกลิ้งลงจากหลังม้า โดยขาข้างหนึ่งติดอยู่ใต้ก้อนหิน

เสียงกรีดร้องกับเสียงตะโกนด่าไม่มีที่สิ้นสุด แม่ทัพเซี่ยหันกลับไปมองก็เห็นทหารบางคนบนภูเขาตะโกนขณะที่ยังคงผลักหินลงไป...

สิ่งที่ทำให้แม่ทัพเซี่ยตกใจก็คือ คบเพลิงจำนวนนับมิถ้วนกำลังเคลื่อนลงมาตามภูเขา พร้อมกับเสียงตะโกน

แย่แล้ว!

เวลานี้แม่ทัพเซี่ยมีเพียงสองคำนี้ในหัว!

ท่านอ๋องอี้ต้องติดต่อกับแม่ทัพกู่ได้แล้วเป็นแน่!

พวกเขาสองฝ่ายรร่วมมือกันรอปิดล้อมตนไว้ที่นี่!

แม่ทัพเซี่ยมิรู้ว่าเซียวหลินเทียนนำคนมาได้เพียงร้อยคนเท่านั้น คบเพลิงเหล่านั้นล้วนเป็นความพยายามของเซียวหลินเทียนที่จะทำให้เขาสับสน

คบเพลิงจำนวนมากนั้นมาจากการที่องครักษ์ยี่สิบกว่าคนถือคบไฟจำนวนหนึ่งแล้ววิ่งกลับไปกลับมา

“แม่ทัพเซี่ย เหตุใดเจ้ายังมิรีบยอมจำนนอีก!”

เซียวหลินเทียนยืนอยู่บนที่สูง ยกดาบขึ้นแล้วตะโกน “ข้าคืออ๋องอี้ ข้ามาตรวจสอบตามคำสั่งขององค์จักรพรรดิ! แม่ทัพเซี่ยสมรู้ร่วมคิดกับข้าหลวงหยางขายพืชผลกับเครื่องยาสมุนไพรให้กับฉีตะวันออก สมคบคิดกับแคว้นศัตรู หลักฐานชัดเจนแล้ว!”

“อย่าให้แม่ทัพเซี่ยหลอกเอาได้! ทิ้งอาวุธลงแล้วอย่าต่อต้าน แล้วข้าจะถือว่าพวกเจ้ามิรู้เห็น!”

“ข้าหลวงหยางถูกจับแล้ว แม่ทัพเซี่ยก็อับจนหนทาง หากพวกเจ้ามิสามารถกลับใจได้ข้าจะฆ่าทั้งหมด!”

ทหารผู้บริสุทธิ์บางคนตะลึงกับสิ่งที่ท่านอ๋องอี้พูด

พวกเขาล้วนเป็นลูกของคนยากจน หากสิ่งที่ท่านอ๋องอี้พูดเป็นความจริง เช่นนั้นพวกเขาก็ติดตามแม่ทัพเซี่ยและต่อต้านราชสำนัก ก็เท่ากับเป็นกบฏน่ะสิ!