บทที่ 785

“หมอบ!”

เสียงตะโกนดังมาจากไกล ๆ หลี่ว์จงเจ๋อจึงดึงทหารให้นอนลงที่พื้นโดยสัญชาตญาณ

ลูกธนูพุ่งผ่านเหนือหัวของพวกเขาไปเกือบจะเวลาเดียวกัน

เสียงกีบม้าดังขึ้นอย่างรวดเร็ว หลี่ว์จงเจ๋อก็ได้ยินเสียงกระตุ้นอีกหลายครั้ง เขาจึงรีบหันไปมอง แล้วก็เห็นลูกธนูเข้าที่หน้าอกของทหารที่กำลังเล็งมาใส่เขาเต็ม ๆ

เขามองไปด้านข้างอีกครั้ง แล้วก็เห็นแม่ทัพขี่ม้าดำนำมาพร้อมกับทหารอีกสองสามคน

“นายทหารหลิน หยุด มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้า!” แม่ทัพม้าดำตะโกนเสียงเข้ม

หลี่ว์จงเจ๋อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจึงมองไป ภายใต้แสงจันทร์นั้น มีใบหน้าอันเข้มขรึมของแม่ทัพม้าดำ พร้อมด้วยคิ้วหนา ๆ กับท่าทางยุติธรรม...

นั่นท่านลุงของตนเองที่มิได้เจอกันมาหลายปีแล้วใช่หรือไม่… หยวนเต๋อหรือ?

“ท่านลุง...”

หลี่ว์จงเจ๋อชะงักทันที พูดมิออกว่าเป็นความตื่นเต้นหรือเป็นเพราะที่รอดชีวิตมาได้...

เขารู้เพียงแค่ว่าเขาส่งข่าวถึงแล้ว

นายทหารหลินยังคงคิดจะต่อต้านอีก แต่เมื่อหยวนเต๋อได้ยินเสียงของหลี่ว์จงเจ๋อ เขาก็โกรธมาก

เขารู้มาจากแม่ทัพกู่นานแล้วว่าหลานชายของเขาติดตามท่านอ๋องอี้มาที่เว่ยโจว

เขายังคิดเลยว่าจะหาโอกาสไปพบหลี่ว์จงเจ๋อ แต่ก็ถูกงานทางการทหารขัดขวางจึงมิได้ไปเสียที

ไหนเลยจะคิดว่าพอได้เจอหลี่ว์จงเจ๋อ กลับต้องมาเจอในสภาพตกต่ำเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น นายทหารหลินเพิ่งจะสั่งให้ยิงหลานชายของตนเองให้ตายด้วย!

เมื่อหยวนเต๋อเห็นว่า นายทหารหลินมิได้สนใจคำพูดของตน ทั้งยังกล้าสู้กับนายทหารจางต่อ เขาก็โกรธมาก ตะโกนใส่นายทหารจางเสียงแข็ง

“หลีกทาง...”

นายทหารจางเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหยวนเต๋อ เมื่อได้ยินสิ่งนี้ก็หลบไปด้านข้างทันที

กระทั่งนายทหารหลินพุ่งเข้ามา ลูกธนูของหยวนเต๋อก็ยิงไปอย่างรวดเร็ว แล้วแทงทะลุสะบักของเขาในทันที

หยวนเต๋อเป็นพลธนูขั้นเทพ ลูกธนูนี้มิได้พลาดเป้า แต่เขาต้องการไว้ชีวิตนายทหารหลินเพื่อเอาไปเป็นพยานปรักปรำรองผู้บัญชาการอู๋!