บทที่ 790

ดีที่เซียวหลินเทียนมิได้สนใจคำพูดของฉินรั่วซือ แล้วเมินฉินรั่วซือไปเอ่ยฉินซานด้วยเสียงทุ้ม

“แม่ทัพฉิน หากเจ้ายินดีรับใช้ข้า ข้าก็ยินดีอย่างที่สุด! เจ้าดูแลอาการบาดเจ็บให้ดีก่อน รอกลับไปข้าจะขอกับเสด็จพ่อให้พวกเจ้ามาอยู่ในกรมโยธาธิการที่ข้ารับผิดชอบในตอนนี้!”

“อย่าได้ดูถูกกรมโยธาธิการเชียว หลิงอวี๋บอกว่าหากกรมโยธาธิการทำงานได้ดีจะเป็นประโยชน์ต่อแคว้นและราษฎร กลับไปหากมีเวลาเราค่อยคุยรายละเอียดกัน มีเจ้ามาช่วยงานข้า เราร่วมมือกันจะได้ทำสิ่งดี ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อแคว้นและราษฎรมากขึ้นอย่างแน่นอน!”

ฉินซานมองออกว่าเซียวหลินเทียนจริงใจ คำพูดของเขาทำให้รู้สึกสบายใจมาก

ฉินซานเอ่ยทันที “พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง เช่นนั้นตกลงกันตามนี้พ่ะย่ะค่ะ! ท่านอ๋องทรงงานเถิด! กระหม่อมมิรบกวนท่านอ๋องแล้ว!”

หลังจากที่เซียวหลินเทียนไปแล้ว อารมณ์หดหู่ของฉินรั่วซือก็ดีขึ้น คำพูดของเซียวหลินเทียนนี้แสดงว่าตระกูลฉินยังมีความหวัง

แต่นางมิสามารถฝากความหวังทั้งหมดไว้กับคำสัญญาด้วยวาจานี้ได้ นางต้องใช้ประโยชน์จากการสูญเสียแขนของฉินซาน พยายามแต่งงานกับเซียวหลินเทียนและเข้าไปเป็นชายารองหลังจากกลับไปเมืองหลวง

หลังจากที่เซียวหลินเทียนกลายเป็นคนกันเองแล้ว การงานของพี่ชายในภายหน้าก็จะราบรื่นและตระกูลฉินก็จะมีความหวัง!

ฉินซานมิรู้ว่าน้องสาวตนมีความคิดเช่นนั้น คำสัญญาของเซียวหลินเทียนทำให้ความรู้สึกหดหู่ใจหลังจากที่สูญเสียแขนได้พบกับแสงสว่างอีกครั้ง

เขายังมีประโยชน์!

เขาสามารถทำอะไรได้อีกมากด้วยมือเดียว!

เขาต้องมีกำลังใจและรับใช้ท่านอ๋องอี้อย่างดี

เซียวหลินเทียนมาที่ห้องผ่าตัดเรียบง่าย มีองครักษ์หลายคนเฝ้าอยู่ด้านนอก

“การผ่าตัดของลู่หนานยังมิเสร็จสิ้นหรือ?”

หัวใจของเซียวหลินเทียนกังวลมาก เขามิอยากเสียลู่หนานที่เป็นพี่น้องที่ดีไปจริง ๆ!

“ท่านอ๋อง ยังมิเสร็จสิ้นพ่ะย่ะค่ะ!”

หลู่ชิ่งก้าวมาด้วยตาแดง ๆ พลางเอ่ย “หลิงซวนเจาะเลือดไปช่วยเขาแล้วสามครั้ง! องครักษ์ที่รออยู่ข้างนอกเหล่านี้ล้วนมีกลุ่มเลือดที่ตรงกับพี่ลู่ กำลังรอบริจาคเลือดให้พี่ลู่พ่ะย่ะค่ะ!”

พวกองครักษ์เอ่ย “ท่านอ๋อง ตราบใดที่พระชายาสามารถช่วยพี่ลู่ได้ ต้องการเลือดเท่าใดพวกเราก็ยินดีพ่ะย่ะค่ะ! พวกเราทนได้!”