บทที่ 800

เซียวหลินเทียนตกใจมาก เขามิเคยรู้เลยว่าพี่น้องฝาแฝดจะมีความรู้สึกเช่นนี้ด้วย

แต่เมื่อเห็นหลิงเสี่ยงกับหลิงอวี๋ คนหนึ่งยืนตัวสั่น ส่วนอีกคนหนึ่งนอนตัวสั่น เขามิเชื่อก็ต้องเชื่อเรื่องมหัศจรรย์นี้!

“หลิงเสี่ยง เจ้าช่วย…”

ขณะเซียวหลินเทียนพูด ก็เห็นหมอหานกับหมอเฝิงอยู่ด้วย เขาจึงเอ่ย “พวกท่านออกไปรอก่อนสักพักเถิด ข้ามีเรื่องบอกหลิงเสี่ยง!”

หมอเฝิงจ้องมองหลิงเสี่ยง เขารู้สึกว่าเรื่องสื่อจิตอะไรนั่นลึกลับเกินไป

แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริง แต่หลิงเสี่ยงก็ไม่มีทางรู้ถึงความจริงที่ว่าหลิงอวี๋ถูกวางยาพิษหรอก ไม่จำเป็นต้องกังวล!

เขากับหมอหานจึงออกไปก่อน

“หลิงเสี่ยง เจ้ารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในตับของหลิงหลิงหรือไม่? นอกจากความหนาวแล้ว เจ้ารู้สึกอะไรอีกบ้าง?”

เซียวหลินเทียนเอ่ยถามอย่างไม่รีรอ

หลิงเสี่ยงเหลือบมองเซียวหลินเทียนด้วยความรังเกียจ

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างวิตกกังวล “เจ้าคงมิรู้ ก่อนหน้านี้หลิงหลิงบอกข้าว่า มีช่วงหนึ่งที่แม่เลี้ยงหวางซือให้หลิงผิงกับหลิงหลานนางรับใช้ส่วนตัวของหลิงหลิงมาวางยาพิษนาง!”

“ตอนนั้นหลิงหลิงบอกข้าว่า พิษเรื้อรังนั้นได้ทำลายตับของนางไป และนางจะมีชีวิตอยู่ได้เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น!”

“อะไรนะ?!” หลิงหว่านกับหลิงเสี่ยงเบิกตาโตทันที

พวกเขามิรู้เรื่องนี้เลย!

“หลิงหลิงบอกข้าว่า นางล้างพิษไปแล้ว! แต่หากนางโกหกข้าเล่า?”

เซียวหลินเทียนแทบบ้า พลางเอ่ยด้วยความโกรธ “หากพิษนั้นหลิงหลิงรักษาให้หายขาดมิได้ แล้วนางมิอยากให้พวกเรากังวล จึงโกหกเรื่องการรักษาพิษไว้เล่า!”

ทันทีที่คำเหล่านี้หลุดออกมา หัวใจของหลิงซวนกับเถาจื่อก็จมดิ่งลง

พวกนางติดตามหลิงอวี๋มาระยะหนึ่งแล้ว หลิงอวี๋มักจะมองสิ่งต่าง ๆ ในแง่ดีเสมอ มักจะคอยให้กำลังใจพวกนางและดูแลความยากลำบากด้วยตัวเอง