บทที่ 85

ส่วนพระชายาผิงหยาง วันนั้นก็เห็นชุดนี้ที่เรือนหลินหลางเช่นกัน​ ตอนนั้นก็จ้องอยู่ตาเป็นมันด้วย!

แต่อ๋องผิงหยางเป็นอ๋อง​ที่ว่างงาน​ นอกเสียจากเงินเดือนที่ได้ประจำแล้ว​ หนึ่งปีก็มีรายได้ไม่กี่หมื่นหรอก

ชุดที่พระชายาผิงหยางใส่นี้ก็แอบซื้อลับหลังอ๋องผิงหยาง

วันนี้นางได้ยินว่ามีการวางเดิมพันกัน​ ก็เอาตั๋วเงินสองหมื่นออกมาอย่างเงียบ ๆ

ยังคิดอยู่ว่าจะชนะพนัน​ แล้วเงินค่าชุดนี้ก็จะได้กลับมา​ แล้วก็จะสามารถบอกกับอ๋องผิงหยางได้เต็มที่!

ไหนเลยจะคิดว่าจะแพ้จนเสียไปทั้งหมด!

พระชายาผิงหยางยังไม่รู้เลยว่าเดี๋ยวจะไปอธิบายกับอ๋องผิงหยางเยี่ยงไร!

คิดอยู่ว่าหรือหลังจากจบงานเลี้ยงจะไปหลบอยู่ที่บ้านแม่สักสองสามวันดี!

“ชุดนี้จะต้องเป็นของปลอมแน่!”

ฉินรั่วซือเห็นสีหน้าของทั้งสามคนไม่สู้ดี จึงเอ่ยเตือน

“ใช่ ๆ ชุดนั้นที่เรือนหลินหลางไม่ใช่แบบนี้…”

ทันทีที่พระชายาผิงหยางถูกนางเตือน ก็ชี้ไปที่คอเสื้อแล้วพูดขึ้น

“คอเสื้อที่เรือนหลินหลางเป็นแบบไขว้ ที่กระโปรงกับแขนเสื้อก็ใช้ดิ้นสีเงิน…”

“หลิงอวี๋ เจ้าซื้อไม่ไหวก็อย่าทำของปลอมสิ! นี่ไม่ใช่การทำให้คนเขาหัวเราะกันรึ?”

“คิดไม่ถึงเลยว่าพระชายาผู้สง่าจะใส่ของปลอม! น่าอายเสียจริง!”

บรรดาเหล่าคุณหญิงคุณนายที่อยู่รอบ ๆ ได้ยินคำพูดของพระชายาผิงหยาง ก็ชี้มาที่หลิงอวี๋แล้วพูดวิจารณ์กัน

ชิวเหวินซวงมองจากที่ไกล ๆ แล้วยิ้มอย่างดูถูก

นางได้ยินคนรับใช้บอกว่าหลิงอวี๋เรียกคนจากเรือนหลินหลางมา แต่นางมั่นใจว่าหลิงอวี๋ซื้อไม่ไหวหรอก!

หากจะซื้อก็ซื้อได้เพียงชุดตามท้องถนนที่ราคาไม่กี่สิบตำลึงเท่านั้น!

เป็นดังที่คาดไว้ หลิงอวี๋ซื้อไม่ไหว ก็เลยทำของปลอมขึ้นมา!

เสียงซุบซิบของผู้หญิงทางนี้ ได้ยินไปถึงหูของเซียวหลินเทียน เขาสีหน้าเรียบเฉยไป

“พระชายาอ๋องอี้ ทำเช่นนี้ไม่ถูกต้องนะ เราใส่ชุดราแพงเช่นนั้นไม่ไหว แต่ก็จริงใจ ไม่มีไปทำของปลอมหรอก!”