บทที่ 853

แล้วเงามืดก็เดินออกไป

เมื่อหัวหน้าเห็นก็ยืนขึ้น ขยิบตาให้ผู้หญิงอีกสองคน แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา “ดูนางไว้ ข้าไปประเดี๋ยวก็กลับมา!”

หลังจากที่หัวหน้าพูดจบก็รีบตามเงามืดออกไป

หลิงอวี๋มีกำลังใจขึ้นมา นางรู้ดีว่าแม้ว่านางจะเปิดเผยที่อยู่ของตำราการแพทย์ออกไป คนเหล่านี้ก็ไม่มีทางปล่อยตนไปหรอก!

ยิ่งไปกว่านั้น เงามืดลึกลับนั้นก็ทำให้หลิงอวี๋รู้สึกอันตรายมาก นางมิรู้ว่าพวกเขาออกไปข้างนอกจะทำอะไร

นางรู้แค่ว่าหากตนไม่รีบออกจากสถานการณ์ในตอนนี้โดยเร็วที่สุด นางจะตายอยู่ที่นี่!

เมื่อเห็นสถานการณ์เร่งด่วน หลิงอวี๋สนใจอะไรมิได้มากนัก เมื่อเห็นว่าหัวหน้าเพิ่งจะเดินออกไป

นางคว้าที่วางแขนของเก้าอี้ที่ตนผูกติดอยู่ไว้อย่างเงียบ ๆ

เมื่อครู่นางแอบดูแล้ว ที่วางแขนมันมีการแตกหักอย่างรุนแรงอยู่

แม้ว่าการเอามาใช้เป็นอาวุธจะดูงุ่มง่าม แต่เวลานี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!

“พวกเจ้ารับปากว่าจะปล่อยข้าไปหากบอกที่อยู่ของตำราการแพทย์! พวกเจ้าอยากจะผิดคำพูดหรือ?”

หลิงอวี๋พยายามลุกขึ้น

หญิงในชุดดำเห็นว่าเก้าอี้หัก เมื่อหลิงอวี๋ขยับ เชือกที่มัดตัวนางก็หลุดออกแล้ว

นางจึงเดินเข้ามา พลางตะคอกด้วยความโกรธ “หยุดอยู่ตรงนั้นเสีย”

หลิงอวี๋แสร้งก้าวถอยหลังด้วยความกลัว หญิงชุดดำก็ก้มลงมาจับนางไว้

หลิงอวี๋เห็นจังหวะเหมาะเจาะ จึงเหยียดขาออกเตะที่ข้อเท้านางอย่างแรง

หญิงชุดดำเสียการทรงตัวล้มลงไปตรงหน้า หลิงอวี๋จึงรีบยกที่วางแขนจับขึ้นแล้วชี้ไปที่นาง

หญิงชุดดำหลบมิทัน นางได้ยินแค่เสียงฉึก แล้วก็รู้สึกว่าไม้สีเข้มนั้นแทงทะลุหน้าอกของตนไป...

“ตุ้บ...”

นางล้มลงกระแทกพื้นเสียงอันดัง ไม้นั้นหักอยู่ในตัวของนาง

“พี่รอง...”

หญิงชุดดำอีกคนที่คอยเฝ้าหลิงอวี๋อยู่ด้านหลังมิคาดคิดว่าหลิงอวี๋ที่กลัวตายอยู่เมื่อครู่จะลงมือทำเช่นนี้ จึงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบวิ่งเข้าไป