บทที่ 854

หลิงอวี๋วิ่งเข้าไปก็เห็นเด็กในชุดสีชมพูนอนจมกองเลือดอยู่

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางหันหน้ามาทางหลิงอวี๋พอดี หลิงอวี๋จำได้ว่านางคือท่านหญิงจ่างหนิง

หัวหน้าของหญิงชุดดำคนนั้น กำลังถือกริชไล่ตามหลิงซวนอยู่

ส่วนหลิงซวนก็อุ้มเด็กชายตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนแล้ววิ่งไปตรงหน้าต่างที่หลิงอวี๋ปีนออกไปเมื่อครู่นี้

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

เด็กชายกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก และพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนของหลิงซวนอย่างบ้าคลั่ง

“ปล่อยพวกเขาไป!”

หลิงอวี๋เห็นเช่นนั้นก็ตะโกนอย่างกังวล

“ปล่อยพวกเขาไป แล้วข้าจะบอกที่ซ่อนที่แท้จริงของตำราการแพทย์กับเจ้า!”

“ว่ากระไรนะ? เจ้ากล้าโกหกข้าหรือ!” หัวหน้าตะคอกด้วยความโกรธ

“อยากให้ข้าปล่อยพวกนางไปหรือ? ฝันไปเถอะ! เจ้าฆ่าเหล่าเอ้อร์กับเหล่าซานไปแล้ว ข้าจะฆ่าเจ้า!”

นางตะคอกแล้วพุ่งไปหาหลิงอวี๋อย่างดุร้าย หลิงอวี๋จึงหันหลังวิ่งหนีไป

“หลิงซวน เจ้าพาเขาหนีไปเร็วเข้า! รีบกลับไป…”

หลิงอวี๋เตือนแล้ววิ่งไปที่ป่าไผ่

นางอยากจะล่อหัวหน้าออกไป แล้วให้โอกาสเด็กกับหลิงซวนหนีเอาตัวรอด!

เมื่อหัวหน้าเห็นก็ยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นก็ยกมือขึ้นปาลูกดอกออกไปเข้าที่น่องของหลิงอวี๋

หลิงอวี๋ล้มลงกระแทกพื้น แล้วนางก็ลุกขึ้นวิ่งต่อไปอย่างช้า ๆ

“ข้าจะดูว่าเจ้าจะหนีไปได้เท่าไร!”

หัวหน้าหันไปเห็นหลิงซวนอุ้มเด็กน้อยไปไว้นอกหน้าต่าง หัวหน้าก็ยกมือขึ้นปาลูกดอกไปอย่างรวดเร็ว พอหลิงซวนเห็นเข้าก็รีบหมอบลงกับพื้น

ลูกดอกพลาดเป้าไป หัวหน้าก็กัดฟันอย่างดุร้ายแล้วไล่ตามหลิงอวี๋ไป

เลือดหยดลงมาที่ขาของหลิงอวี๋เป็นทาง หัวหน้าจึงตามไปได้โดยไม่มีปัญหาใด ๆ เลย

หลิงอวี๋กำลังวิ่งอยู่ก็รู้สึกเวียนหัวและหัวใจเต้นรัวเร็ว